WAAR STAAT KERK EN VREDE VOOR?

Kerk en Vrede is een vereniging van mensen die zich inzetten voor ontwapening en geweldloosheid. Zij gelooft dat het onterecht en onverantwoord is om te vertrouwen op geweld. Zij gelooft dat we ons kunnen en moeten wagen op de weg van de actieve geweldloosheid in dienst van de gerechtigheid. Analyse van conflicten en oorzaken vormt de basis voor projecten, campagnes en publicaties.

Zie hierover meer onder projecten op deze website.
Hierbij mag zij rekenen op de steun van vele vrijwilligers op alle fronten van bestuurlijk en uitvoerend werk. Dus mocht ook u/jij iets van uw kwaliteiten beschikbaar willen stellen, bij voorbeeld om mee te denken over nieuwe projecten of om deze website en andere digitale presentaties eens stevig op te leuken, laat het ons weten: bosjananne@gmail.com!

 

Kerk en Vrede heeft de ANBI status. 


Pausbezoek Irak

Begroeting van paus Franciscus bij zijn bezoek aan Irak door aartsbisschop dr. Yousif Thomas Mirkis

(Van 5 tot 8 maart zal Paus Franciscus naar Irak reizen, een reis die al 20 jaar in de pijplijn zat. Aartsbisschop Yousif Thomas Mirkis van het Chaldeeuwse bisdom Kirkuk/Sulaymaniyah heeft afgelopen zondag een welkomstbrief aan de Paus rondgestuurd.Wij hebben inmiddels de vertaling in het Nederlands (door Gerrit Jan Westerveld))

Welkom in onze harten nog voordat u een voet hebt gezet in het heilige land Irak waar de helft van de boeken van het Oude Testament is geschreven. Deze en vele andere teksten zijn voor miljoenen mensen heilig. Voordat u bij ons komt maakt u al indruk door uw innemende glimlach en bijzondere eenvoud bij de mensen die op uw zegen en gebeden wachten.

Welkom om uw evangelische moed om in Irak te komen zoals Christus toen Hij Jeruzalem betrad. Hij kwam niet op een wit paard zoals keizers, en ook niet, zoals de groten van onze dagen, in gepantserde limousines. Jezus verscheen op een ezel, een middenklasse auto voor die tijd, zoals uw ‘Lada’.

U betreedt ons land zonder angst voor de Covid-epidemie. Daarom zal ons volk u hartelijk ontvangen, omdat u gestalte geeft aan de twintig jaar oude droom van uw voorganger, paus Johannes Paulus II. Hij wilde aan het begin van het derde millennium een pelgrimage maken naar het huis van Abraham, de vader van alle gelovigen, in de provincie Nasiriya(Ur).

Welkom, Franciscus, een weloverwogen gekozen naam: u bent de eerste paus met deze naam. De heilige Franciscus, de arme van Assisi, die de zelfverloochening lief had en ons er acht eeuwen geleden al aan herinnerde dat de ware rijkdom niet zit in geld of maatschappelijke status. Zijn vader Bernardone, een rijke textielhandelaar, achtervolgde zijn zoon Franciscus in verbijstering tot in het huis van de bisschop. Daar trok Franciscus zijn kleren uit en gaf ze terug aan zijn vader. De bisschop sloeg zijn mantel om hem heen, het kleed van de moederkerk.

Welkom Heilige Vader, die kiest voor de armen, die corruptie binnen en buiten de kerk afwijst en zich uitspreekt tegen de globalisering van de onverschilligheid over de migratiegolven, die het gevolg zijn van de armoede veroorzaakt door Europees en Amerikaans kolonialisme in alle continenten: Afrika en Azië, in ons land en in het bijzonder in onze verwoeste regio.

Welkom aan u, die goede smaak geeft aan aan het geloofsleven, zonder onderscheid tussen onze godsdiensten, richtingen en rituelen. U hebt ons er aan herinnerd dat we ‘allen broeders zijn’ omdat God de Vader van allen is en dat de aarde ons gemeenschappelijke huis, een gave van de Schepper, is. U herinnert ons er aan dat allen die zich inzetten voor maatschappelijke rechtvaardigheid en werken aan een rechtvaardige en solidaire wereld, niet vermoeid zullen raken.

Welkom in onze streken, Franciscus, om hen te bemoedigen die strijden tegen de cultuur van haast en tempo. Wij geloven met u dat de kwaliteit van een samenleving valt af te lezen aan de manier waarop mensen met gebrek, die niets anders hebben dan armoede, worden behandeld .

Welkom in de gekwelde Kerk van Irak, die tweederde van haar mensen verloor door emigratie, toen zij zich over de wereld verspreidden. U hebt ons opgeroepen rechtvaardig te handelen en de armen tegen allerlei vormen van sociale en economische uitsluiting en ongelijkheid te beschermen. Vormen, die onverdraaglijk zijn en de kreten van onze jeugd tot in de hemel laten opklinken. U pleit voor bemoeienis met de politiek, dat een kerk die nu in de schaduw van de rijken en machtigen leeft, niet langer de stem van haar profeten het zwijgen oplegt, maar de pijn van de levende Christus verkondigt.

Welkom aan u, die probeerde de kerk te hervormen en begon uw pauselijke missie te realiseren. U maakte zich los van paleizen met goud en rode schoenen. U hebt eens gezegd dat Carnaval voorbij is voor hen die u als een vorst probeerden te kleden. U wilt niet langer de koninklijke titels ‘Uwe heiligheid’, ‘Opperste paus’, ‘Heilige Vader’, maar gewoon ‘Paus’, ‘Bisschop van Rome’ en ‘Dienaar van de dienaren van God’.

Welkom, Franciscus, in de Kerk die roepingen nodig heeft voor de altaardienst door gehuwde en ongehuwde priesters, monniken en monialen. En waarom ook niet vrouwelijke diakens die geroepen zijn tot de diensten en sacramenten?

Welkom bij een lijdend volk. U hebt de betekenis van het lijden sinds de eerste dag van uw wijding in 2013 hooggeschat, want pijn ontstaat vaak door stilte en niet spreken of door te discussiëren over bijzaken, met als gevolg dat velen verloren zijn geraakt. We hebben geen fatwa’s nodig, maar des te meer het mededogen van God. Dit zei u tegen journalisten in het vliegtuig op de terugweg van Brazilië: ‘Wie ben ik om over hen te oordelen? …’. U bent op zoek naar ontwikkelde, gelovige mensen die begrijpen en besluiten wat bij hen hoort, als familie en als individuen, met respect voor de ander en voor hun ziel en lichaam.

Welkom zijn uw krachtige schreden naar hervorming van het kerkelijke instituut en uw initiatief om de kerk van allerlei lasten te ontdoen en haar uit te nodigen zich te wortelen op alle continenten om allen van advies te dienen, ‘zodat het leven voor hen overvloediger wordt’ (Johannes 10:10). Wat zou het goed zijn als de lokale kerken meer speelruimte krijgen om beslissingen te nemen over zaken die hen aangaan. Daarin kan de Synode (zoals de Raad van Bisschoppen) in een gemeenschappelijke geest van betekenis zijn, zoals door het Tweede Vaticaans Concilie is bedoeld.

Welkom, Franciscus, in dit deel van de geglobaliseerde wereld. Wij zijn door de globalisering gekoloniseerd en hebben uw woorden broodnodig. Zij herinneren ons aan een andere globalisering, die Jezus Christus bracht over het vaderschap van de Goddelijke Barmhartigheid, en die werd gepraktiseerd door Franciscus van Assisi. Een globalisering van verdraagzaamheid, liefde voor de armen, mededogen, vreugde, dienstbaarheid, gerechtigheid op grond van eerbied voor religieuze verschillen, versterking van de relaties tussen de godsdiensten en een uitgesproken afwijzing van iedere vorm van nationalistische, sektarische en religieuze geslotenheid van denken die ons ongeluk in deze samenlevingen veroorzaakte en iedereen kwaad heeft gedaan.

Dat God u zegene, Franciscus, en dat de eerbiedwaardige Heilige Franciscus van Assisi u nog meer moed geeft. Dit bid ik u toe, zoals u mij hebt gevraagd bij mijn laatste bezoek aan het Vaticaan met de Chaldeeuwse bisschoppen (op 6 oktober 2017). U zei tegen mij, toen ik u begroette: ‘Ik heb uw gebed nodig!’. Ik kreeg tranen in mijn ogen en herinnerde me wat de Amerikaanse Wall Straat Journal over u schreef: ‘Eindelijk hebben we een paus’ (uitgave 25-12-2014).

 


Agenda

Bezoek Paus aan Irak

Begroeting van paus Franciscus bij zijn bezoek aan Irak door aartsbisschop dr. Yousif Thomas Mirkis

(Van 5 tot 8 maart zal Paus Franciscus naar Irak reizen, een reis die al 20 jaar in de pijplijn zat. Aartsbisschop Yousif Thomas Mirkis van het Chaldeeuwse bisdom Kirkuk/Sulaymaniyah heeft afgelopen zondag een welkomstbrief aan de Paus rondgestuurd.Wij hebben inmiddels de vertaling in het Nederlands (door Gerrit Jan Westerveld))

Welkom in onze harten nog voordat u een voet hebt gezet in het heilige land Irak waar de helft van de boeken van het Oude Testament is geschreven. Deze en vele andere teksten zijn voor miljoenen mensen heilig. Voordat u bij ons komt maakt u al indruk door uw innemende glimlach en bijzondere eenvoud bij de mensen die op uw zegen en gebeden wachten.

Welkom om uw evangelische moed om in Irak te komen zoals Christus toen Hij Jeruzalem betrad. Hij kwam niet op een wit paard zoals keizers, en ook niet, zoals de groten van onze dagen, in gepantserde limousines. Jezus verscheen op een ezel, een middenklasse auto voor die tijd, zoals uw ‘Lada’.

U betreedt ons land zonder angst voor de Covid-epidemie. Daarom zal ons volk u hartelijk ontvangen, omdat u gestalte geeft aan de twintig jaar oude droom van uw voorganger, paus Johannes Paulus II. Hij wilde aan het begin van het derde millennium een pelgrimage maken naar het huis van Abraham, de vader van alle gelovigen, in de provincie Nasiriya(Ur).

Welkom, Franciscus, een weloverwogen gekozen naam: u bent de eerste paus met deze naam. De heilige Franciscus, de arme van Assisi, die de zelfverloochening lief had en ons er acht eeuwen geleden al aan herinnerde dat de ware rijkdom niet zit in geld of maatschappelijke status. Zijn vader Bernardone, een rijke textielhandelaar, achtervolgde zijn zoon Franciscus in verbijstering tot in het huis van de bisschop. Daar trok Franciscus zijn kleren uit en gaf ze terug aan zijn vader. De bisschop sloeg zijn mantel om hem heen, het kleed van de moederkerk.

Welkom Heilige Vader, die kiest voor de armen, die corruptie binnen en buiten de kerk afwijst en zich uitspreekt tegen de globalisering van de onverschilligheid over de migratiegolven, die het gevolg zijn van de armoede veroorzaakt door Europees en Amerikaans kolonialisme in alle continenten: Afrika en Azië, in ons land en in het bijzonder in onze verwoeste regio.

Welkom aan u, die goede smaak geeft aan aan het geloofsleven, zonder onderscheid tussen onze godsdiensten, richtingen en rituelen. U hebt ons er aan herinnerd dat we ‘allen broeders zijn’ omdat God de Vader van allen is en dat de aarde ons gemeenschappelijke huis, een gave van de Schepper, is. U herinnert ons er aan dat allen die zich inzetten voor maatschappelijke rechtvaardigheid en werken aan een rechtvaardige en solidaire wereld, niet vermoeid zullen raken.

Welkom in onze streken, Franciscus, om hen te bemoedigen die strijden tegen de cultuur van haast en tempo. Wij geloven met u dat de kwaliteit van een samenleving valt af te lezen aan de manier waarop mensen met gebrek, die niets anders hebben dan armoede, worden behandeld .

Welkom in de gekwelde Kerk van Irak, die tweederde van haar mensen verloor door emigratie, toen zij zich over de wereld verspreidden. U hebt ons opgeroepen rechtvaardig te handelen en de armen tegen allerlei vormen van sociale en economische uitsluiting en ongelijkheid te beschermen. Vormen, die onverdraaglijk zijn en de kreten van onze jeugd tot in de hemel laten opklinken. U pleit voor bemoeienis met de politiek, dat een kerk die nu in de schaduw van de rijken en machtigen leeft, niet langer de stem van haar profeten het zwijgen oplegt, maar de pijn van de levende Christus verkondigt.

Welkom aan u, die probeerde de kerk te hervormen en begon uw pauselijke missie te realiseren. U maakte zich los van paleizen met goud en rode schoenen. U hebt eens gezegd dat Carnaval voorbij is voor hen die u als een vorst probeerden te kleden. U wilt niet langer de koninklijke titels ‘Uwe heiligheid’, ‘Opperste paus’, ‘Heilige Vader’, maar gewoon ‘Paus’, ‘Bisschop van Rome’ en ‘Dienaar van de dienaren van God’.

Welkom, Franciscus, in de Kerk die roepingen nodig heeft voor de altaardienst door gehuwde en ongehuwde priesters, monniken en monialen. En waarom ook niet vrouwelijke diakens die geroepen zijn tot de diensten en sacramenten?

Welkom bij een lijdend volk. U hebt de betekenis van het lijden sinds de eerste dag van uw wijding in 2013 hooggeschat, want pijn ontstaat vaak door stilte en niet spreken of door te discussiëren over bijzaken, met als gevolg dat velen verloren zijn geraakt. We hebben geen fatwa’s nodig, maar des te meer het mededogen van God. Dit zei u tegen journalisten in het vliegtuig op de terugweg van Brazilië: ‘Wie ben ik om over hen te oordelen? …’. U bent op zoek naar ontwikkelde, gelovige mensen die begrijpen en besluiten wat bij hen hoort, als familie en als individuen, met respect voor de ander en voor hun ziel en lichaam.

Welkom zijn uw krachtige schreden naar hervorming van het kerkelijke instituut en uw initiatief om de kerk van allerlei lasten te ontdoen en haar uit te nodigen zich te wortelen op alle continenten om allen van advies te dienen, ‘zodat het leven voor hen overvloediger wordt’ (Johannes 10:10). Wat zou het goed zijn als de lokale kerken meer speelruimte krijgen om beslissingen te nemen over zaken die hen aangaan. Daarin kan de Synode (zoals de Raad van Bisschoppen) in een gemeenschappelijke geest van betekenis zijn, zoals door het Tweede Vaticaans Concilie is bedoeld.

Welkom, Franciscus, in dit deel van de geglobaliseerde wereld. Wij zijn door de globalisering gekoloniseerd en hebben uw woorden broodnodig. Zij herinneren ons aan een andere globalisering, die Jezus Christus bracht over het vaderschap van de Goddelijke Barmhartigheid, en die werd gepraktiseerd door Franciscus van Assisi. Een globalisering van verdraagzaamheid, liefde voor de armen, mededogen, vreugde, dienstbaarheid, gerechtigheid op grond van eerbied voor religieuze verschillen, versterking van de relaties tussen de godsdiensten en een uitgesproken afwijzing van iedere vorm van nationalistische, sektarische en religieuze geslotenheid van denken die ons ongeluk in deze samenlevingen veroorzaakte en iedereen kwaad heeft gedaan.

Dat God u zegene, Franciscus, en dat de eerbiedwaardige Heilige Franciscus van Assisi u nog meer moed geeft. Dit bid ik u toe, zoals u mij hebt gevraagd bij mijn laatste bezoek aan het Vaticaan met de Chaldeeuwse bisschoppen (op 6 oktober 2017). U zei tegen mij, toen ik u begroette: ‘Ik heb uw gebed nodig!’. Ik kreeg tranen in mijn ogen en herinnerde me wat de Amerikaanse Wall Straat Journal over u schreef: ‘Eindelijk hebben we een paus’ (uitgave 25-12-2014).

 

Nieuws

Moderne oorlogsvoering

Afgelopen vrijdag 27 februari was er een webinar van Pax over aspecten van de moderne oorlogvoering onder de titel 'The war of tomorrow'. Deskundigen lieten in eerste instantie hun licht schijnen op de gevolgen vooral van drones en de al of niet beheersbaarheid ervan. Vervolgens het ethische kader rondom het gebruik van deze middelen.

Een hoge NL militair liet onverhuld merken dat de technische wensen van defensie en de innovatie van ons eigen silicon valley in Eindhoven zeer geregeld met elkaar contact hebben. Ons eigen militair industrieel complex om het maar eens ouderwets te zeggen.

Het was klip en klaar dat het grootste deel van de deelnemers aan het webinar fors tegen het gebruik van deze middelen was, daar de menselijke factor en de beslissing ver van het in te zetten geweld komen te staan. De gespreksleider deed een sterke oproep om al onze reflecties naar Pax te sturen. Dat doe ik dan bij deze. Het viel mij op dat er vrijwel uitsluitend over drones gesproken werd, terwijl het de vraag is of dat nu de enige innovatie is die zorgen baart. Als de industrie zo innovatief is, wat staat er dan nog meer op de rol? De militair in het gezelschap gaf zelfs aan dat bepaalde ontwikkelingen geheim zijn. Vermoedelijk is er nog een mer à boire aan nog niet te overziene techniek die gewoon nog niet in het openbaar zichtbaar is. Maar opvallender vond ik het gegeven dat er blijkbaar onuitgesproken van de veronderstelling werd uitgegaan dat oorlog op deze wijze op de een of andere wijze toch verantwoord is en dat het naief zou zijn daar niet in mee te gaan. Inzet van deze middelen staat dan wel (een beetje) ter discussie, maar het leidt geen twijfel dat ze hoe dan ook zullen worden ingezet en dat de Nederlandse wapenindustrie daarin een rol speelt.

Maar er is nog een ander aspect. De voorgegeven vragen lijken in dit type discussies nooit aan de orde te komen. Wat is eigenlijk veiligheid en niet alleen voor het kleine Nederland, maar ook voor de rest van de wereld? Weten we wat echte veiligheid is voor de Chinezen, voor Rusland enz. Is daar überhaupt gesprek met hen over? Ik heb bijvoorbeeld geen idee wanneer een gemiddelde Chinees zich veilig zou voelen, en wijzelf?
Op de radio zijn er voortdurend spotjes die pleiten voor verhoging van defensie uitgaven. We zouden het bij een aanval nog geen drie dagen uithouden zo werd gezegd. Wat betekent zo'n uitgangspunt? Dat er miljarden moeten worden geinvesteerd om het b.v 10 dagen uit te houden? Het lijkt er op dat dit type denken aan het einde van zijn mogelijkheden is vergelijkbaar met het denken in de tachtiger jaren over kernwapens. Het politieke blokje in het tweede uur van het webinar viel mij ook niet mee. GroenLinks wil graag meeregeren en heeft flink wat water in de wijn gedaan en zit zodoende dichter bij D66 dan ooit. Het idee bestaat dat je met allerlei reguleringen de zaken beheersbaar en maakbaar kan maken. Als we iets hebben geleerd de laatste jaren is dat het gebruik van wapens vrijwel altijd tot escalatie leidt en niet tot het vestigen van een democratie laat staan stabiliteit. Investeren in substantiele civiele interventies is tot nog toe marginaal. Ik wacht op een volgend webinar, waarbij het gaat over de vrede  van morgen en de forse investeringen die daarbij horen.

 

Henk Baars, voorzitter vereniging Kerk en Vrede.

Den Haag 1 maart 2021

 

Brief aan Burgemeester Den Haag

Den Haag, 23 februari

Zeer geachte Heer Burgemeester Van Zanen,

Afgelopen woensdag, 17 februari 2021, waren wij betrokken bij een anti-kernwapen-manifestatie bij het Ministerie van Defensie. Daaraanvoorafgaand had er een Aswoensdagviering plaatsgevonden in de Boskantkapel aan de Fluwelenburgwal. Daar ging de oud-abt van de Benedictijner Abdij van Egmond, broeder Gerard Mathijsen, voor in de dienst, waarbij - zoals onder meer in de RK-traditie gebruikelijk is - de 30 toegestane aanwezigen een askruisje ontvingen. Ditmaal niet op het voorhoofd, maar de houtskoolas verstrooid op het hoofd.

Na afloop van deze viering liepen we in een lange rij, op 2 m afstand van elkaar, naar de ingang van het Ministerievan Defensie (N.b.: Boven de voorgevel daarvan staat in grote letters geschreven de beginregel van couplet 6 van ons volkslied: “mijn schilt en de betrouwen sijt ghy o god mijn heer”). Aldaar vond een ingetogen gebedsoproep en -viering plaats en werd door broeder Mathijsen symbolisch een weinig houtskoolas met de bijpassende bewoordingen op de gevel aangebracht. Dit niet alleen als teken om ons allen - eens te meer en zeker in deze tijd...- bewust te maken van ieder’s sterfelijkheid. Maar ook om daarmee het verband te leggen met de vergankelijkheid en vernietiging van de hele schepping die het gebruik van de gruwelijke en vooral onmenselijke kernwapens tot gevolg hebben als we de kernwapenwedloop niet met alle macht weten stop te zetten.

Broeder G. Mathijsen ontkwam maar ternauwernood door deze kleine geste aan een proces verbaal. Maar enkele anderen, die eveneens met houtskool een eenvoudige vredesoproep schreven, niet.

Natuurlijk was er zorgvuldig overleg geweest met de politie en waren de deelnemers tevoren uitvoerig over de risico’s van deelneming aan de manifestatie gewaarschuwd. Maar dat de politie uiteindelijk desondanks zo streng optrad lag toch niet in de lijn van verwachting van velen van ons. Immers: houtskoolas is zeer vluchtig, het verwaait in de wind en is met een weinig (regen-)water zo weer verdwenen. En, om dit vluchtig gebaar als bekladding of obstructie te bestempelen en aanleiding om te verbaliseren, gaat wel heel ver. En staat ver af van onze symbolische bedoelingen die de geweldloze askruisjesmanifestatie voor ogen heeft.
Daarvan was de politie - zoals al gezegd - op de hoogte.
En dit ter inleiding op het volgende.

Het heen en weer lopen van Politie en Marechaussee tussen deels biddende mensen werd als buitengewoon storend en intimiderend ervaren. Die ervaring werd aangewakkerd toen een politieauto met luide sirene een van de deelnemende aanwezigen, die op de grond ging liggen toen hij weigerde zijn ID-bewijs te tonen, op kwam halen. Die weigering is - mogelijk - een juridische grond om iemand aan te houden, maar in dit geval leek het ons geen enkele grond om iemand zo aan te pakken. De groep als zodanig ging niet op het gebeuren in en was op die manier meer deescalerend dan de politie. Immers het ging om een man die slechts met stoepkrijt op de grond enkele ban de bom tekeningen maakte.
Deze arrestatie ervoer iedereen als buitensporig onnodig en bedreigend.

De processie vervolgde de terugtocht rustig naar de Duitse Kerk aan Het Blijenburg 38, waar de manifestatie met de slotzege werd afgerond.

Samenvattend en tot slot.


Wij hebben de indruk dat ons gezelschap verkeerd door de autoriteiten is ingeschat. Immers er waren vele vredelievende kerkelijke personen aanwezig, waaronder een afgevaardigde van o.m. de Haagse Raad Van Kerken . Tevens moet vermeld worden dat de Pauselijke Nuntius en Pastoor Van der Helm van zins waren geweest aanwezig te zijn, maar verhinderd waren. o.a vanwege andere aswoensdagverplichtingen. Zij hebben zich echter terdege laten vertegenwoordigen. Dit gebaar van goede intentie met onze manifestatie was geheel in lijn met die van Paus Franciscus, die - zoals u weet - een fel tegenstander is van kernwapens!

Wij hopen dat u onze brief tijdens een moment van evaluatie mee laat wegen in uw nabeschouwing over de aanpak van een en ander en hopen vervolgens op een reactie uwerzijds.

Met vriendelijke groet,
namens de deelnemers aan en organisatoren van de anti-kernwapen-actie,

Henk Baars,

(o.m. voorzitter vereniging Kerk en Vrede, secretaris Haags Vredes Initiatief, lid Initiatiefgroep tegen Kernbewapening Houtrustkerk, lid Beraadsgroep Samenleving van de Landelijke Raad van Kerken en voorganger Haagse Dominicus)

Zie ook klein verslag van het evenement

en ook weergave in AD.