WAAR STAAT KERK EN VREDE VOOR?

Kantoor gesloten tot 2 januari 2017. Vrede en alle goeds gewenst.

 

Kerk en Vrede is een vereniging van mensen die zich inzetten voor ontwapening en geweldloosheid. Zij gelooft dat het onterecht en onverantwoord is om te vertrouwen op geweld. Zij gelooft dat we ons kunnen en moeten wagen op de weg van de actieve geweldloosheid in dienst van de gerechtigheid. Analyse van conflicten en oorzaken vormt de basis voor projecten, campagnes en publicaties.
Zie hierover meer onder projecten op deze website.
Hierbij mag zij rekenen op de steun van vele vrijwilligers op alle fronten van bestuurlijk en uitvoerend werk. Dus mocht ook u/jij iets van uw kwaliteiten beschikbaar willen stellen, bij voorbeeld om mee te denken over nieuwe projecten of om deze website en andere digitale presentaties eens stevig op te leuken, laat het ons weten: bosjananne@gmail.com!

 

 


Agenda

Geen EU geld voor wapens

Geen EU geld voor wapens! Doe mee met protest van Stop Wapenhandel, donderdag 19 januari van 12 tot 13 uur Den Haag, Beatrixplein.

Op 19 januari bespreken overheid en wapenindustrie in Den Haag een nieuwe geldpot voor wapenonderzoek. De Europese Unie gaat voor het eerst in zijn bestaan rechtstreeks wapenonderzoek subsidiëren. De Europese Commissie volgde hiervoor het advies van een expertgroep die grotendeels uit lobbyisten van de wapenindustrie bestaat. Voor 2017 is een bedrag vrijgemaakt van 25 miljoen euro – ten koste van andere begrotingsposten - dat in de jaren daarna moet oplopen tot een Europees Defensie Fonds van 3,5 miljard euro in de periode 2021-2027.

Op 19 januari organiseren de lobbykoepel voor wapenindustrie NIDV, het Ministerie van Defensie en de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RvO) een bijeenkomst over nieuwe geldstroom voor 'defensie-gerelateerd Research & Development'.
Stop Wapenhandel organiseert hier protest tegen deze overheidssteun aan wapenproductie.

Kom met je spandoek van 12H tot 13H naar het gebouw van de RvO, Prinses Beatrixlaan 2, achterkant station CS, Den Haag. Mmv European Network Against Arms Trade, Brussel.

Coordinator Stop Wapenhandel
www.stopwapenhandel.org
+ 31 (0)20 616 46 84 / mobile + 31 (0)6 506 522 06
 

Wake kamp Zeist 4 december

Mogelijk gaat het detentiecentrum in Soesterberg het komende jaar sluiten; welke gevolgen dit heeft voor de ingesloten vreemdelingen is nog onduidelijk. Het zou natuurlijk prachtig zijn, als het beleid van de regering zou veranderen en er geen vreemdelingen meer worden opgesloten, maar of dit ook gebeurt? Wel is nu in het detentiecentrum een opvanglocatie voor gezinnen met kinderen achter prikkeldraad, nog steeds....

De wakegroep van de Raden van Kerken van Zeist/Soest gaat in ieder geval door met de maandelijkse wakes. Al vanaf 2005 protesteren we tegen het zinloos opsluiten van uitgeprocedeerde asielzoekers.

De eerstvolgende wake is op 4 december om 16:30 uur. Brengt u ook bloemen mee en een lichtje.?

Detentiecentrum Kamp van Zeist is aan de Richelleweg in Soesterberg (vanuit Soest met de auto aan de overkant van de A28, met de fiets via het fietspad over de basis en de Kampweg).

Inl. tel. 06 43133109 en www.wakezeist.nl

Nieuws

Bij de studentes in Kirkuk en Suaymaniyah

Mijn vijfde reis is dit naar Kirkuk en Suaymaniyah, dus enkele klappen van de zweep ken ik nu. Ik kwam met een doel, maar de tijden veranderen sterk. Dus dan is het vooral ook afwachten wanneer wie tijd heeft voor wat om mij te laten participeren.

Ik was al (lopend!) mee geweest naar de zusters dominicanessen, waar zr Jumna woont. Bij hen en in mijn kamer heb ik de zusters die dat wilden onder handen genomen. De korte wandeling (10 minuten, langzame pas) was zeer instructief. Beide straten, van de bisschop en van hen, zijn nu niet enkel bewaakt door een paar soldaten, maar er staat een heuse muur met betonblokken voor. Daar komt geen DAESH-wagen meer doorheen!

Gister bracht op bisschoppelijk bevel Abuna Sliwa me naar het huis met studentes dat het meeste onder vuur gelegen had. Hij leverde me af en vertrok. Wist hij veel! Wel, men is gastvrij, ik werd dus binnen gelaten. Het duurde wel even voordat er iemand aanwezig was die genoeg Engels kende om mij te laten uitleggen waarom ik daar was. „En hoe lang duurt dat dan?” „En wat doet u dan?” Tjeee… De kamer die rondom bedden heeft, was wel snel vol van studentes die toch wilden weten wat dat nou voor invasie was. Het werd small talk, eerste snuffelingen, in drie gestotterde talen.

Toen vertelde er een dat haar vader sportleraar was. Waarop ik haar vroeg of zij dan mogelijk ook zeer goed was in sport. Nou, nee. Ik daagde haar uit, met een forse grondoefening (dank dank aan mijn pilateslerares!) waar net genoeg grond voor vrij was, en dat werd een feest. Iedereen ging het proberen, en toen hadden ze er ook een voor mij: opdrukken, of ik dat kon. Oef. Tien keer haalde ik, toch meer dan de uitdaagster! Kennelijk was ik geslaagd, want toen zei er een: „Ik wil langer zijn”. Nou was ze ook piep. Maar ja, lengtes kan ik niet cadeau doen, anders was ik zelf ook een turfje hoger geweest.

Ik deed met haar een fantastische „boom-oefening”, en je zag haar groeien. Dat wilden er meer. Daarmee was het ijs gebroken en of ik maar alstublieft die middag wilde terugkomen. Nu moest ik gaan eten bij de zusters. Ik heb het over 6 januari, altijd toch nog HET grote christelijke feest hier. Kerstmis is Amerikaans opgetuigd, 6 januari is nog een authentiek feest.

Toen ik terugkwam stonden er vijf klaar voor een ontspanningsmassage, maar ik zou er maar vier kunnen doen. Mochten ze onderling uitmaken wie het meest urgent was. Deden ze. Eentje, met buikpijn, heb ik aangeraden te voelen hoe DAESH in haar buik zit, en ze dan stevig uitpoepen. Dat idee beviel haar zeer.

 

Ik ben nog verder gepromoveerd. Nu mag ik vanavond blijven slapen bij de studentes, op hun verzoek. De heer Emad Matti kwam de wens melden bij ons avondeten in het bisschopshuis. Overigens was er die dag iets stevigs gebeurd, dat werd geëvalueerd. In een van de huizen had een moslimstudente tegen een jezidivrouw gezegd dat die apart moest eten, dat zij niet met haar samen wilde eten, dat was niet hallal. Haar is te verstaan gegeven dat hier samen wordt geleefd, allen gelijk, en dat soort kunsten zijn niet aan de orde. Ze is gisteren door haar moeder opgehaald en terug naar het kamp waar haar familie zit. Het is de eerste maal dat zoiets gebeurt bij de studentes. Voor veel moslims zijn jezidi’s ketters…

En „onze soldaten” willen graag door mij worden gefotografeerd, weer, dat verbaast me. Militaire objecten mag je niet fotograferen in oorlogstijd…


Ik ga ervandoor, naar de studentes. Dat dat mag, is ook een signaal dat het op dit moment hier werkelijk relatief veilig is. Ook dat ik al een paar maal lopend over straat mocht naar de zusters. Overigens heeft bisschop Mirkis al bedacht dat ik in april, als ik met enkele Utrechtenaars hier zal zijn, maar een kleine cursus moet geven aan de medische studentes, zodat zij mijn kunsten kunnen leren. Gaan we pogen te doen. April is de enige tijd die voor hen en mij goed past.

In september ben ik uitgenodigd om de professie op te luisteren van twee jonge dominicanessen die ik uit Ankawa ken, maar die nu hier zijn. Ik MOET Arabisch onder de tong krijgen!

Van Oud op Nieuw in Sulaymaniyah

Een impressie hoe het hier nu is, in al haar lagen.

Hier, daarmee bedoel ik nu het gastland, Iraaks Koerdistan. De staat is failliet. Al een tijdje, nu steeds indringender merkbaar. Failliet door de lange tijd van enorme hoeveelheden vluchtelingen, door de lage olieprijzen lange tijd, wapenaankoop en oorlog zal er ook wel mee te maken hebben, en Erdogan die niet van Koerden houdt. En vast nog zo wat redenen. Failliet.

Hoe merk je dat? Bij aankomst hoorde ik eerst dat sinds september de scholen dicht zijn. Omdat de onderwijzers al 8 maanden geen salaris meer ontvingen. Wat $300 per maand zou zijn geweest. Het is alweer genuanceerd: er zijn sinds september enkele stakingen geweest, maar op een of andere wijze is er toch met regelmaat wel school. Zonder salaris. Het verhaal vertelt niet hoe de onderwijzers en onderwijzeressen hun families onderhouden. Misschien kom ik daar nog achter. Veel moslimvluchtelingen werken trouwens ook graag gratis, in hoop op toekomst.

En zéér merkbaar: de elektrische systemen zijn ingestort onder alle ‚vluchtelingengeweld’. Het is hier nu, zoals het zomer 2003 in Bagdad was. Af en toe is er plotseling wel even stroom. Hier doorgaans een uurtje in de nacht. Gister ineens overdag enkele uren, als een soort cadeautje. Heel arme mensen en die in de kampen hebben grote pech. Wie geld heeft, en organisaties zoals kerken en kloosters hebben allang een generator aangeschaft. Het betekent dat die de hele dag draait, op olie. In dit klooster is de generator twee jaar geleden aangeschaft, vanwege die enorme hoeveelheid huishoudens. Alle wooncontainers met familie en het klooster zelf worden voorzien. Men poogt te sparen, door om 23.00 uur de generator uit te zetten. Geen verwarming dus in de containers, en buiten is het wel zo ergens rond 0 graden. Die wooncontainers zijn metalen wandjes, tel uit je winst. En men poogt pas om 11.00 uur of daaromtrent de generator weer aan te zetten. Maar het is wel al licht om 7.00 uur.

Op deze wijze „beperkt” het klooster de uitgaven aan elektra tot $3000 per maand. Men vraagt zich af hoe lang men dat vol houdt.

 

Intussen hebben de vluchtelingen dus een eerste inspectie mogen doen in Caracosh, waar ze vandaan komen. Ze waren zeer geschokt, hadden wellicht verwacht dat ISIS intussen hun tapijten zou hebben gestofzuigd, hun kleding gestreken en netjes in de kast teruggehangen… De illusies zijn aan gort geslagen.

Gisteravond was de wekelijkse theatergroep. Men vroeg mij om met hen te werken, stemvorming, en theateropbouw voor de actuele situatie. Ik heb mijn „koffer” uit Latijns Amerika opengetrokken, en eerst enkele oefeningen gedaan om zelf stevig te staan (allen zijn zelf vluchtelingen), dan om een bereik te hebben tot achter in een grote zaal, gewoon met je lijf, je gezicht, nog zonder iets te zeggen. Toen eerste stemvorming. Dat was al therapie voor de meesten.

Daarna hebben we doorgesproken welke stappen er nodig zijn om deze mensen te helpen werkelijk vers te starten straks in hun tot puin geslagen stad, en dan weg te komen van vijandschappen die met dank aan ISIS het voortleven onmogelijk zouden kunnen maken. En hoe je dat dan weer tot theater kunt maken.

We kwamen tot belangrijke formuleringen. Tussen andere dingen is êên belangrijke stap om je emotie van woede of wraak of wat ook te onderkennen, ze te voelen in je lijf, er in gesprek mee te gaan, om je uiteindelijk dan ervan vrij te maken, want jijzelf bent degene die er de meeste last van zou hebben.

Eén andere stap is, te weten dat dit jouw leven is. Mogelijk tot ruïne gemaakt door DAESH, door Assad, door Erdogan of de Amerikanen, maar het is wel jouw leven. Jij moet in die ruïne leven, dus je kunt hem maar beter leefbaar maken. Dus verzoenen met je eigen leven is ook zo van belang.

En we besloten, dat iedereen moet gaan besluiten, en daar hard aan werken, om ISIS niet bezit te laten nemen van je hart en je geest en je lijf. Dus opruimen die hap. Weg uit je lijf. Weg bij dat wat ISIS wil dat jij gaat denken. ISIS lééft van groepen die elkaar naar het leven staan, dus werk vooral aan verzoening tussen de verschillende gemeenschappen, en heb samen door dat ISIS weinig te maken heeft met islam. Hier kunnen ze weten dat de lijken in de straten van Mosul in de zomer van 2014 allemaal moslimvrouwen en moslimkinderen waren. Soennieten die dachten bij ISIS veilig te zijn… Wel, ze gaan zoeken naar wegen om dat in theater om te zetten, als therapie.

En de bisschop moet creatief wat rituelen gaan bedenken voor de lange weg terug. 

 

Yosé Höhne Sparborth