WAAR STAAT KERK EN VREDE VOOR?

Kerk en Vrede is een vereniging van mensen die zich inzetten voor ontwapening en geweldloosheid. Zij gelooft dat het onterecht en onverantwoord is om te vertrouwen op geweld. Zij gelooft dat we ons kunnen en moeten wagen op de weg van de actieve geweldloosheid in dienst van de gerechtigheid. Analyse van conflicten en oorzaken vormt de basis voor projecten, campagnes en publicaties.

Zie hierover meer onder projecten op deze website.
Hierbij mag zij rekenen op de steun van vele vrijwilligers op alle fronten van bestuurlijk en uitvoerend werk. Dus mocht ook u/jij iets van uw kwaliteiten beschikbaar willen stellen, bij voorbeeld om mee te denken over nieuwe projecten of om deze website en andere digitale presentaties eens stevig op te leuken, laat het ons weten: bosjananne@gmail.com!

 

Kerk en Vrede heeft de ANBI status. 


Agenda

Nieuws

Navo verdient geen heiligverklaring

De Navo is 70 jaar geworden. Heleen Ransijn en Koos van der Bruggen plaatsen enkele kanttekeningen bij alle vreugde en felicitaties. (Trouw 13 april 2019, blz. 27)

Over weinig zijn politici en media het zo met elkaar eens als over de Navo. Afgelopen weken buitelden ze zowat over elkaar heen om de lofzang op het 70-jarig bondgenootschap te zingen. Het was net een heiligverklaring. Het lijkt dan ook vloeken in de Atlantische kerk als er ook wat vragen bij dit jubileum worden gesteld. Toch is daar alle reden voor: de Navo is niet heilig. In zeventig jaar is de verdragsorganisatie uitgegroeid tot de grootste militaire macht op de planeet. Ooit opgericht ter verdediging van het grondgebied van de landen in West-Europa, heeft ze sinds de val van de Sovjet-Unie haar invloedssfeer drastisch uitgebreid doordat verschillende landen uit het voormalige Warschaupact zich aansloten. De uitbreiding van de Navo en de invasies in Afghanistan in 2001 en die in Irak in 2003 hebben de militaire voetafdruk van de Navo-landen substantieel vergroot. Niet ten onrechte wordt dit door Rusland beschouwd als een schending van de afspraken die zijn gemaakt aan het eind van de Koude Oorlog. Voor wie deze gegevens nuchter bekijkt, is het alleszins voorstelbaar dat de Navo in de ogen van Rusland een zeker zo grote bedreiging vormt als andersom. Veel van het gedrag van Poetin kan uit dit ongenoegen verklaard worden, zij het dat zijn optreden (bijvoorbeeld op de Krim) daarmee nog niet gerechtvaardigd wordt.

Democratisch

Het is ook van belang vast te stellen dat het conflict tijdens de Koude Oorlog in belangrijke mate werd gekenmerkt door de ideologische verschillen tussen het communistische Oostblok en de kapitalistische staten in het Westen. Zo’n ideologisch conflict speelt nu in het geheel niet meer. Rusland is een ongeremd kapitalistische staat geworden met een formeel democratische, maar in de praktijk autocratische regering. Maar daarin verschilt het land nauwelijks van meerdere Navo-landen. De karakterisering van de Navo als gemeenschap van democratische staten verdiende en verdient een behoorlijke relativering. Het Portugal van Salazar kon en de autoritaire regimes van Erdogan en Orbán kunnen zonder probleem lid blijven. Ondanks alle spierballentaal en dreigementen van Poetin c.s. is de militaire kracht van Rusland beperkt in vergelijking met die van de Verenigde Staten en de Navo. Voor wie moet afgaan op het commentaar van deze en andere kranten, is het echter juist de Navo die aan alle kanten bedreigd wordt (Commentaar, 4 april). Zonder terughoudendheid wordt gepleit voor meer militaire uitgaven. Nog afgezien van de vraag of een verdere toename van het budget überhaupt zinvol kan worden besteed aan mensen en middelen, mag toch de vraag worden gesteld of een louter militaire reactie van een reeds superieur bondgenootschap zal leiden tot een echte oplossing van de wereldwijde problemen. Het is hoog tijd om het vertrouwde patroon van steeds meer militair machtsvertoon los te laten als antwoord op de reële uitdagingen waar de wereldbevolking voor staat. Een internationale inspanning om ervoor te zorgen dat de rest van de wereld een even veilige plaats wordt als Europa dat nu al is, lijkt veel meer op haar plaats. Maar hier is geen zicht op, zolang Rusland, China en vele andere landen alle aanleiding hebben om eveneens een militair antwoord te geven op de enorme militaire presentie van de Navo. Gevolg: duur betaalde schijnveiligheid met de rest van de wereld als toekijkende verliezer.

 

Heleen Ransijn, theoloog

Koos van der Bruggen, polticoloog

beiden lid van Kerk en Vrede