Onder de pagina "Ter inspiratie" bevindt zich ook deze subpagina "Archief", voor documenten van langer geleden. In onze ogen heeft dat iets van een " nalatenschap" en geeft dit een indruk van de " footprint" die Kerk en Vrede achter laat. Deze subpagina zal gaandeweg worden ingevuld.
Bij Het Utrechts Archief (HUA) aan de Numankade in Utrecht staat het archief van Kerk en Vrede tot het jaar 2000, ruim 20 meter in totaal. In 1986 droeg Kerk en Vrede het archief over de periode 1924 tot 1982 over en in 2010 het archief van 1983 tot 2000. De twee archieven zijn samengevoegd, geordend en beschreven en er is nog materiaal aan
toegevoegd tot ongeveer 2012.
In de inventaris (https://hetutrechtsarchief.nl, zoekterm:
‘vereniging Kerk en Vrede’ en dan klikken op het icoontje van de inventaris) valt te lezen wat er zoal te vinden is in het archief. Ook de publicaties van Kerk en Vrede zijn erin opgenomen.
In de bibliotheek van HUA zijn ook boeken van enkele centrale figuren van Kerk en Vrede opgenomen.
Wie het archief wil raadplegen, is welkom aan de Numankade en kan
op de website van HUA vinden hoe dat werkt. Op een klein aantal stukken (betreffende de begeleiding van gewetensbezwaarden militaire dienst) zit een beperking in de openbaarheid, dat wil zeggen dat toestemming van het bestuur van Kerk en Vrede nodig is om deze stukken te mogen bekijken.
20 meter aan archiefdozen lijkt veel, maar voor een organisatie die in 1924 is opgericht, is dat niet zo gek. Het had bovendien heel veel meer moeten zijn. Aan het begin van de oorlog vernietigde de secretaris van Kerk en Vrede uit veiligheidsoverwegingen het bestuursarchief en de ledenlijsten. Bestuursstukken, verslagen van andere bijeenkomsten en correspondentie van vóór 1945 ontbreken dan ook. Wel zijn, waarschijnlijk doordat na de oorlog leden hun persoonlijke archieven afstonden aan Kerk en Vrede, verschillende verspreide stukken uit die periode bewaard gebleven, zoals rondzendbrieven die het bestuur tijdens de oorlog op grote schaal verspreidde nadat het blad door de bezetter verboden was en de vereniging geliquideerd. Bovendien zijn alle jaargangen van het blad vanaf de oprichting bewaard gebleven. Daarnaast is veel terug te vinden in de archieven van belangrijke leden van Kerk en Vrede, zoals in het archief van ds. J.B.Th.Hugenholtz (bewaard bij het Instituut voor Sociale Geschiedenis in Amsterdam), die vanaf de oprichting tot 1946 secretaris was.
Een bijzondere gebeurtenis deed zich in 2009 voor. Toen droeg de archivaris van de PKN een aantal archiefmappen over die zij kreeg van het Nationaal Archief, dat ze vanuit Moskou ontvangen had. In de oorlog nam de bezetter de stukken mee naar Berlijn en na de oorlog nam het Russische leger deze gestolen archieven vervolgens mee naar Moskou. Het betrof stukken van de afdeling Den Haag van Kerk en Vrede, één van de, destijds vele, plaatselijke afdelingen. De in het Russisch gestelde teksten die in Moskou aan het archief zijn toegevoegd (waarschijnlijk korte beschrijvingen van de inhoud) zijn als curiositeit in het archief behouden.
Greetje Witte-Rang
Klap inMark Akkerman (lid van Kerk en Vrede en werkzaam bij StopWapenhandel) las de nieuwe defensienota en schreef deze bespreking.
Citaat
"(...) er is sprake van veel geopolitieke instabiliteit en dat baart in welk scenario dan ook grote zorgen over de ingezette koers. Die instabiliteit, en andere belangrijke internationale vraagstukken als klimaatverandering, vragen juist om internationale samenwerking en overleg. De (eenzijdige) nadruk op het versterken van militaire capaciteiten staat dit in de weg. Er is vanuit deze regering nauwelijks aandacht voor bijvoorbeeld het sterk afnemende gezag van de Verenigde Naties, de moeite om überhaupt tot internationaal overleg te komen of voor inzet op diplomatie in het algemeen. Als diplomatie al benoemd wordt wordt het voornamelijk neergezet als versterking van militaire middelen."
Onlangs verscheen de nieuwe defensienota, "Samen voorwaarts!"
Ewald Engelen schreef daar een uitgebreide reactie op.
Enkele citaten daaruit:
"Het zijn interne contradicties en inconsistentie die leren dat Defensie zich bij het uitrollen van zijn militariseringsagenda niet heeft gebaseerd op een grondige, realistische geopolitieke veiligheidsanalyse, zoals je van een betrouwbare overheid mag verwachten, maar simpelweg alle retorische strohalmen bij elkaar heeft geveegd om burgers via de trechter van politiek en systeempers rijp te maken voor een forse financiële aderlating."
"We verdedigen onze welvaart, vrijheid, democratie en rechtsstaat door onze welvaart, vrijheid, democratie en rechtsstaat te offeren op het altaar van een militair-industrieel complex dat een vermeende veiligheidsdreiging heeft aangegrepen voor het uitrollen van een ongekende militariseringsagenda."
"Dat is wat mij betreft het teleurstellendste aan de Nota: er wordt met geen woord over de noodzaak gerept om kracht en macht te combineren met wijsheid en gesprek. Het woord diplomatie komt maar twee keer voor. Een keer om te melden dat Chinese diplomatie eigenlijk wapengekletter is. En een keer om te verwijzen naar “defensiediplomatie”, oftewel: in Brussel elkaar in NAVO-verband verder ophitsen richting oorlog."
"Maar liefst 344 keer komt het woord ("samen") in de Nota voor, bedoeld om retorisch te verhullen dat er niets “gezamenlijks” is aan militarisering. Het is immers gestoeld op een verhaal van een pal tegenover elkaar staande “wij” en “zij”, die existentiële vijanden van elkaar zijn en elkaar dus te vuur en te zwaard moeten bestrijden. Maar er is ook geen “wij” dat zich gezamenlijk achter militarisering schaart, omdat iedere euro die naar defensie gaat, zoals, opnieuw, Eisenhower al wist, onherroepelijk ten koste gaat van onderwijs, zorg, huisvesting, infrastructuur en ov."
Lees verderAan het eind van het schooljaar wordt op het Haags Montessori Lyceum de jaarlijkse Kenneth Gonçalves lezing uitgesproken. De naamgever van deze lezing was in de jaren vijftig leerling op dit lyceum. Na de voltooiing van zijn rechtenstudie ging hij terug naar Suriname, waar hij werkte als advocaat. Aan het eind van de jaren zeventig werd hij deken van de orde van advocaten. Na de staatsgreep van Bouterse zette hij zich in voor tallozen die door de coupplegers en hun handlangers werden vervolgd.
Samen met een aantal collega’s en vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties schreef hij in november 1982 een brief aan Bouterse waarin hij pleitte voor herstel van de democratie in Suriname. In zijn boek ‘Suriname. Van wingewest tot natiestaat’ Heeft Jan Pronk die brief omschreven als het belangrijkste document betreffende het wezen van de democratische staat Suriname dat ooit is opgesteld. Hij stelde vast dat dit document een hoge actualieitswaarde en geldigheid heeft tot ver buiten de grenzen van Suriname (inclusief Nederland, zouden we daaraan vandaag kunnen toevoegen).
Het was een waardige, trotse en moedige brief. Enkele weken later heeft Kenneth Gonçalves zijn opstelling met de dood moeten bekopen. Samen met veertien anderen werd hij op 8 december 1982 op bevel van Bouterse in koelen bloede in Fort Zeelandia vermoord.
Jan Pronk kreeg de uitnodiging om de Kenneth Gonçalves lezing 2026 te houden. Het gehoor bestond uit de leerlingen van de hoogste klassen van de school. Het thema was: ‘Macht is recht?’
Hier is deze podcast te beluisteren. Een krachtig appel aan jonge mensen.
Lees verderKom vrijdag 24 juli a.s. om 18 uur naar het Spui voor het 91e vredesprotest!
Lees verderlopen we
maandag 3 augustus
de 2,7 km van de kerk in Volkel
naar de hoofdpoort van de luchtmachtbasis
om daar als om 12 uur het luchtalarm afgaat
81 minuten de poort te blokkeren...
