WAAR STAAT KERK EN VREDE VOOR?

 

Kerk en Vrede is een vereniging van mensen die zich inzetten voor ontwapening en geweldloosheid. Zij gelooft dat het onterecht en onverantwoord is om te vertrouwen op geweld. Zij gelooft dat we ons kunnen en moeten wagen op de weg van de actieve geweldloosheid in dienst van de gerechtigheid. Analyse van conflicten en oorzaken vormt de basis voor projecten, campagnes en publicaties.
Zie hierover meer onder projecten op deze website.
Hierbij mag zij rekenen op de steun van vele vrijwilligers op alle fronten van bestuurlijk en uitvoerend werk. Dus mocht ook u/jij iets van uw kwaliteiten beschikbaar willen stellen, bij voorbeeld om mee te denken over nieuwe projecten of om deze website en andere digitale presentaties eens stevig op te leuken, laat het ons weten: bosjananne@gmail.com!

 

Kerk en Vrede heeft de ANBI status. 


Agenda

Oecumenische Vrouwensynode

25 en 26 maart
Oecumenische Vrouwensynode

Doel van de Vrouwensynode 2017 is enerzijds nieuwe en jonge vrouwen kennis te laten maken met feministisch perspectief op christelijk geloof en handelen, en anderzijds om nieuwe vragen van de huidige tijd vanuit dat perspectief te analyseren.

Met o.a. Lezingen, workshops, informatiemarkt en synodetafel.

In het WestCord Hotel Delft,  Olof Palmestraat 2, Delft
Info: https://www.vrouwensynode.nl/synodeweekend/programma

Wake bij ITEC wapenbeurs

De één zijn BROOD is de ander zijn DOOD!                   (illustratie: Erik Dries)

16 – 18 mei 2017, AHOY : Vredeswake bij militaire beurs

De Franciscaanse Vredeswacht organiseert - samen met anderen - van 16 tot 18 mei 2017 een driedaagse wake bij de ITEC wapenbeurs in AHOY, Rotterdam. Deze manifestatie heeft tot doel om – net als bij eerdere ITEC in Amsterdam en Keulen – wapenbeurzen te verbannen uit Rotterdam. Het hoogtepunt van de driedaagse 'wake' valt op dinsdag 16 mei, 12:00 – 14:00 uur, tijdens de lunch van de ITEC-bezoekers (militairen, industriëlen, defensie-ambtenaren en academici) met speeches, muziek, optredens enz.

Reserveer een plek in de Theaterstraatbus vanuit Amsterdam (ook voor droge plek/schaduw bij AHOY) via: vredeswacht@hetnet.nl  of  06 5335 1232. Nodig ook vrienden uit, met spandoeken, enz!

ZEG NEE TEGEN ITEC

ITEC is een jaarlijkse militaire beurs voor en door militairen, beleidsmakers, academici en producenten. De “nieuwste ontwikkelingen en gadgets” voor de “toys for the boys” zijn hier te krijgen. Het is ook de plaats waar de deelnemers elkaar kunnen ontmoeten en kennis uitgewisseld wordt. De afkorting van ITEC staat voor International Training Education and Simulation Conference.

Het is zeer treurig om te zien hoe ieder jaar weer dit onderdeel van het Militair Industrieel Complex doorgaat. Hier begint de oorlog. Hier kan je aan de hand van simulatiespelletje leren hoe je oorlogje kan spelen. Eerst goed leren hoe je oorlogje kan spelen om het daarna in de praktijk toe te passen.

De ontwikkeling van wapens en wapensystemen en het leren hoe hiermee om te gaan is de voorbereiding op oorlog. Het is een heel kostbaar spelletje dat niet alleen de samenleving vele miljarden aan belastinggelden kost maar ook dodelijke slachtoffers, ellende in families, armoede, vluchtelingen stromen, vernietiging van huizen, infra structuur en goederen veroorzaakt. Daarnaast mag de samenleving de militairen opvangen die getraumatiseerd van hun “missie” terugkomen. Ook de militairen die aan de oorlogen deelnemen zijn slachtoffer van het militaire industriële complex. Enkele mensen verdienen aan deze handel, de rest is slachtoffer!

ZOET IS DE OORLOG VOOR DE ONERVARENEN (Erasmus 1469-1536)

Van 16 t/m 18 mei 2017 vindt de ITEC plaats in de Ahoy hallen. Na ruim 15 jaar is er weer een Europese militaire beurs in Nederland en wel uitgerekend in het gebombardeerd hart van Rotterdam, de stad van Erasmus. Op een vreedzame wijze wil de Franciscaanse Vredeswacht – samen met anderen – door te waken en in gesprek te gaan, voorkomen dat er door een algeheel stilzwijgen de miljarden handel in geweld goedgekeurd wordt in Rotterdam. Door flyers en gesprekken vragen zij aandacht voor meer duurzame manieren om vrede te bereiken en te bestendigen.

Het zwaartepunt van de wake ligt op dinsdag 16 mei en specifiek tussen 12:00 en 14:00, dan willen we met zoveel mogelijk mensen aanwezig zijn, om een statement te kunnen geven, dat een vreedzamere weg naar vrede geloofwaardig is.

Informatie over de wake is te verkrijgen via broeder franciscaan Roland Putman: paterputman@gmail.com. Men hoeft zich niet aan te melden, al is dat voor de organisatie wel fijn om te weten wie en hoeveel mensen er kunnen komen.

Dagprogramma dinsdag 16 mei 2017:

  • 09:00 uur Opbouw

  • 10:00 uur Opening met gebed en lied en ontsteken van Vredesvlam

  • Hierna delen sommigen flyers uit aan passanten: organisatoren en deelnemers aan de beurs, onder wie militairen, industriëlen, defensieambtenaren en academici, met wie ze ook in gesprek gaan.

  • Anderen waken in stilte, al dan niet met vredesvlagen of platen, waarop het belang van vrede wordt uitgebeeld. Er zijn twee mensen toegerust om met de pers in gesprek te gaan.

  • Tussen 12:00 en 14:00 uur zullen sprekers uit kerk en samenleving aan het woord komen. De sprekers worden afgewisseld met liederen over gerechtigheid, schepping en vrede, begeleid met eenvoudige instrumenten en deels ook mee te zingen.

  • Het is handig om zelf een lunchpakket mee te nemen. Gedurende de dag staat er een grote bus waar men beschut kan zitten.

  • 17:00 uur Afsluiting met gebed en lied.

  • Op woensdag 17 en donderdag 18 mei wordt er ook gewaakt van 09:00-17:00 uur, maar dan zijn er geen sprekers.

 

Facebook: Peace vigil to military fair / Vredeswake bij militaire beurs ITEC

 

Nieuws

Bezoek aan Irak

Bezoek Utrecht- kirkuk (Irak).

Tussen 20 en 29 mei is een delegatie van vier personen op bezoek in Irak.Yosé Höhne-Sparborth namens Kerk en vrede. Arie Nico Verheul van het Utrechts Platform voor Levensbeschouwing en Religie. Erik Borgman vanuit de dominicaanse wereld en het Universitaire circuit en Gerrit Jan Westerveld namens de rk parochie Utrecht.

Hieronder een blog van Yosé Höhne-Sparborth. Voor de verslagen van Erik Borgman verwijzen we naar de volgende link: http://www.dominicanen.nl/

Utrecht in Kirkik

Maandag 24 april

Deze keer ben ik met vier personen in Kirkuk. Arie Nico Verheul van het Utrechts Platform voor Levensbeschouwing en Religie is mee; Erik Borgman vanuit de dominicaanse wereld en het Universitaire circuit; Gerrit Jan Westerveld namens de rk parochie Utrecht. Lennart Vriens van Kerk en Vrede moest jammer genoeg afzeggen vanwege een dramatisch sterfgeval in de familie.

De reis begint nogal ellendig op Schiphol: Austrian Airlines vliegt niet, pech aan het toestel. We zijn 4.15 a.m. van huis gegaan, 5.00 a.m. op Schiphol om dan te horen dat we tot diep in de middag kunnen wachten: 15.00 uur zullen we uiteindelijk opstijgen, via Istanbul naar Erbil.

 

Interreligieus

Met vier personen naar Kirkuk. Het is de eerste aanzet voor daadwerkelijk verbreding van het contact vanuit Utrecht, maar ook een beetje „urbi et orbi”, stad bezoekt en land kijkt mee. Leren van elkaars interreligieuze praktijken. Aartsbisschop MIrkis zet meteen stevig aan, want er zijn toch wel verschillen. Hier in Irak is het daadwerkelijk samenwerken, elkaar helpen, goede buren zijn. Samen zorgen dat het land ondanks alles leefbaar blijft. Je niet tegen elkaar laten uitspelen. In de vragen van het samenleven en overleven mogen we als mensen niet sektarisch zijn. Dan hebben we elkaar als Gods kinderen te respecteren en lief te hebben en te helpen. Dat is ook zijn „Vluchtelingen-studenten project”.

In Nederland/Europa leven we niet in voortdurend gevaar, ook al doen we soms zo. De terreuraanslagen bieden veel kansen om democratische rechten terug te schroeven, terwijl de vele verkeersdoden onbesproken blijven als mensenoffers op het altaar van „onze economie”. Onze dialoog.nl  is een intellectuele dialoog, en die wordt volgens Mirkis nogal liberaal gevoerd: we zijn toch allemaal gelijk voor God, Gods kinderen, dus allemaal even mooi wat je zegt. Mirkis: „Maar dat is geen dialoog! Dat is vrijblijvend een beetje van elkaar weten op intellectueel gebied. Ver boven realiteiten en praktijken.” Als allemaal Gods kinderen. En je vergeeft elkaars kleine stommiteiten, want ik ben toch ook zondaar. Vriendelijk dus, vrede spelen. De politieke ideologie dat we allemaal gelijk zijn, in een wereld waar de rijken inmiddels miljarden hebben en de armen nog steeds honger, werkt echter misleidend. „In een werkelijke dialoog gaat het om zoeken naar waarheid. Dan moet je doorvragen, ook onaangenaam vragen.”

 

Vervolgens zet hij stevig neer wat zijn vragen zijn aan moslims, vragen die volgens hem gesteld moeten worden. In de moslimlanden zijn de politieke systemen gesloten, en het wordt erger. Mirkis heeft lang gehoopt dat de moslims van Europa een brug zouden kunnen worden, maar de derde generatie begint mee te dwalen in de stevige verwarringen van hun oorsprongslanden. Na de eerste aanslagen in Parijs  richtte Mirkis zich duidelijk tot Europa, wij die migranten geen ruimte geven om binnen onze samenleving wortel te schieten, en daardoor sommigen drijven tot deze agressieve escape. Deze keer pakt hij ons Europeanen aan op een te liberale, te makkelijke dialoog die vrijblijvend heen scheert langs de enorme problemen die zich manifesteren in de politieke situaties van moslimlanden. Dat kan niet enkel verklaard worden uit reactie, er is ook iets in de islam zelf dat deze fundamentalistische verwarring mogelijk maakt. „In zijn woorden moge Mohammed profeet zijn, in zijn leefwijze was hij het zeker niet. Dat kan niet anders dan telkens weer tot problemen leiden onder zijn navolgers”…

Wij vier Nederlanders weten samen: hij legt iets op tafel waar we in kleine groep verder op moeten doordenken. Want hij heeft een punt: met vrijblijvend wat vriendelijk uitwisselen doorgrond je niet de basis van deze massieve vormen van uitglijden.

Later zeg ik in een tweegesprek tegen hem, dat hij behoort tot een christelijke kerk die een kleine minderheid is in een andere religieuze cultuur, dat hij onomwonden de vragen zo scherp kan stellen aan de ander. En ik vertel hem, dat we deze discussie in Nederland graag zouden organiseren met een kleine groep die dit aan kan en het gesprek verder brengt. Ik wil  echter ook nog wel kwijt, dat wij in Nederland/Europa juist als christenen nog ongeveer moeten beginnen aan de verplichting om ons te realiseren hoe „christelijk” Europa vijf eeuwen koloniaal heeft huisgehouden in de wereld, ontwrichtend in Amerika en Afrika en het Midden Oosten - inclusief genocide in Noord Amerika. En hoe de ‚christelijke cultuur’ die in de dominante („democratische’) wereld de norm is, zij het in haar liberale variant, vooral via dollar en multinationals de wereld beweegt tot op heden.

 

Ons christelijk idee van God moge bevrijdend zijn, God die slaven bevrijdt, God Die onder ons lijden gebukt gaat en daarin verzoening aanbiedt voor ons miskleunen - dat grondpersoneel van Die God maakt er toch vooral nog steeds een potje van. En het meest christelijke continent, Latijns Amerika, staat bol van geweld: gezinsgeweld in hoge percentages, en toenemende terreur van straatbendes. In mei 2015 gebeurden er in El Salvador 594 moorden, een land van 8 miljoen inwoners! De bendes beloofden mei 2016 om de twee dagen van de zaligverklaring van Oscar Romero niet te moorden, en ze hielden woord. Of ze ook katholieke terroristen zijn! De Wereldranglijst van meest gewelddadige steden moeten we helemaal zoeken in ‚christelijke’ landen. Dat geeft ons christenen huiswerk.

Dus wij, Europese christenen, kunnen onze vragen richting moslims enkel zo scherp stellen, als we even scherp, scherper nog, eerst naar onszelf hebben gekeken en naar wat wij namens God en in naam van ons geloven in Jezus hebben gedaan met de wereld en haar bewoners. Of wat het mogelijk maakt dat er zo aan de haal wordt gegaan met onze religie. Bush ging 2003 in Gods naam naar Irak, en achter zijn soldaten aan kwamen een stel Amerikaanse missionarissen.

In deze discussie zijn Europese christenen, of moet ik zeggen Nederlandse christenen laks, arrogant of onverschillig. Oké, ze willen wel fair trade chocolade eten en denken dan het probleem te hebben aangepakt. Of onmacht als schild nemen.

Op een ander moment geeft Mirkis aan, dat terreur en dollar twee parallelle bewegingen zijn in de wereld. Geld en terreur. Hoe die samen „ontwikkelen”, dat moet in beeld gebracht worden, doorgrond worden. Maar de religieuze discussie tussen moslims en christenen kan niet helemaal daartoe herleid worden. Het is een eigen dialoog, en dan moet je durven gaan tot waar het pijn doet: zoeken naar waarheid, samen.

Het kan spannend worden, dat contact Utrecht-Kirkuk.

 

Een ondernemer

We krijgen het bouwwerk in Sikanian te zien, voorstadje van Kirkuk, waar een grote groep christenen heen vluchtte en de toch al kleine kerk te klein werd. Er is een groot bouwproject, van grote ruimte voor evenementen, die voorlopig tot kerk zal gaan dienen. Maar erboven is de echte kerk gepland, zodra dat geld er zal zijn. Ernaast een school. En er wordt onderhandeld om meer grond te krijgen van de gemeente, zodat er sportveld en schoolplein bij kan komen. Ik kan na vier manden een stevige vooruitgang waarnemen.

En dan wordt ik verrast met twee nieuwe projecten. Bij de Mariakerk die ik al kende, is twee maanden geleden een diepe waterput ontdekt op eigen terrein. „Klik” deed dat in het bisschopshoofd, en daar wordt nu een ‚car-wash’ gebouwd, om geld te genereren voor het studentenproject. Eigen water, scheelt een hoop inde kosten!

En we krijgen een bakkerij in aanbouw te zien. Achter die bakkerij is St; George, de school waarin al sinds 2014 vluchtelingenfamilies zijn ondergebracht. Daar ben ik het meeste op bezoek geweest. DE bakkerij is een intelligent project: vluchtelingen krijgen er een baan aan, de 700 studenten kunnen uit eigen bakkerij van brood worden voorzien, en de bakkerij ligt tegenover een restaurant en twee eethuizen. Ook hier weer: geld genereren voor het studenten-vluchtelingen project.

Als we na alle bouwputten terug op honk zijn en enthousiast doen tegen Mirkis, constateert hij zelf lachend: „Ik had beter ondernemer kunnen worden!”

 

Op mijn verzoek vertelt Abuna Kais in de middag iets over zijn werk met groepen in e parochie. Jongeren, ouderen, een theatergroep. Hij vertelt vooral over twee verschillende jeugdgroepen van uiteenlopende leeftijd. De jongeren van 15-20 jaar hebben specifieke problemen, niet enkel de puberale problemen met hun ouders. In deze cultuur moeten ze ook vanuit de familiedwang sterk zich gaan verhouden tot wat mannenrol is en vrouwenrol, terwijl de hele samenleving op zijn kop staat en dat helemaal niet meer zo helder is. Aan ouderen pogen ze dan ook tegelijkertijd regelmatig helder te maken, dat de jongeren niet meer zomaar voort kunnen in wat de ouderen vinden dat hoort. De jongeren zullen een eigen innerlijke waarde en kracht moeten opbouwen om hun weg te kunnen vinden. Er wordt in die groepen veel aandacht aan besteedt om dergelijke processen te begeleiden.

 

Etmaal studentenleven

En nu zit ik weer in een huis van studentes. De andere drie zijn ook allemaal bij een studentenhuis afgeleverd om een etmaal mee te leven. Ze zitten midden in examentijd, dus ik ben benieuwd naar de verhalen, hoeveel tijd er voor hen was. Ik word weer afgeleverd om ‚massages’ te geven. Ik moet, van de bisschop, naar één vrouw kijken die drie maal een suïcide-poging deed. Dat bepaalt waar ik te slapen gelegd word. Het is het huis waar in januari afwijzend op me werd gereageerd, dus ik zet me schrap. Ik mag ook alleen maar met de dame werken, nadat ik haar zeg dat zij niets hoeft te zeggen en dat ik niets zeg. Ze kent geen Engels, dat komt dus wel goed. Rebalancing is een woordeloos gebeuren. De ene oefening die ze nodig heeft om zichzelf aan te pakken, die lukt nog wel in mijn povere Arabisch. En een uur later ziet ze er steviger uit. Ik hoop haar vandaag te kunnen vragen hoe ze zich voelt.

Daarna mag ik er nog drie doen, meer wil mijn rug niet want het gaat weer op lage bedden. En dan komt het gesprek op gang. Ik zit in een huis waar vooral toekomstige verpleegkundigen zich hebben verzameld, een flinke groep Yezidi. Het sektarisme van Europa komt op tafel: „Waarom helpt niemand ons? Europa helpt de christenen, andere landen helpen de moslims, niemand helpt ons. En wij hebben verschrikkelijke dingen meegemaakt, maken verschrikkelijke dingen mee. Weet u daar iets van?”

Ik zeg dat ik er iets van weet, zonder alle verschrikking bij naam te noemen, ik krijg dat in hun gezicht mijn strot niet uit. Ik weet namelijk niet wie van hen tot de diepte van de ellende heeft beleefd wat ISIS met de Yezidi deed. Dat zij een gesprekstoon kiezen is een valkuil waar ik niet in trap; ik kan zomaar diepe wonden raken, dus ik benoem kort wat ik weet en ik kan haar alleen maar gelijk geven. De zogenaamde democratische wereld die in deze regio nogal ontwrichtend heeft gewerkt, kijkt vooral weg. Of komt af en toe ineens met te groot vertoon.

Ik zit op de grond, zij alle drie zitten op hun bed. We hebben geconstateerd dat ik hun grootmoeder ben. Toen ze vroegen hoe oud ik was zei ik: „oud”. Ze willen de leeftijd horen voordat ze het geloven. Ik draag mijn jaren met trots, maar ik moet realistisch zijn: het kortste eindje van mijn leven heb ik nog voor me en om me heen wordt druk gestorven, dus de jeugd is er definitief af. Zij hebben alles nog voor zich, en dan hoop ik dat „alles” lang is en vooral een beetje aardig. Wat ze achter zich hebben durf ik niet leven te noemen…

 

De nacht was vervolgens rustig, goed geslapen. Ik logeer hier in „het huis van Maria” , genoemd naar de gekozen verantwoordelijke. Een moslima. Een mooie en aardige vrouw, aan mijn zijde is ze nu haar hoofddoek aan het omdoen want ze gaat uit. In de meeste huizen van vrouwen zijn moslimas tot coördinator gekozen door de anderen. Moslima’s die in deze huizen verreweg in de minderheid zijn…

Het is morgen, ik zit te schrijven in de kleine hal, het gemeenschappelijke voor de 20 vrouwen die hier wonen. Regelmatig komt een van hen naast mij staan, voor de grote spiegel. Als ze uit moeten, willen ze er mooi uit zien. Veel aandacht voor detail, religie doet er niets toe. Ook de hoofddoek wordt met aandacht en mooi gedrapeerd. Abuna Kais had gelijk, cosmetiek is belangrijk voor de vrouwen. Bisschop MIrkis had gemopperd dat Amerikaanse Irakezen hem cosmetiek spullen voor de studentes hadden gestuurd. „Ik heb eten nodig, niet die onzin!” Kais zei fijntjes dat voor vrouwen cosmetiek belangrijker is dan eten. Ik vrees dat hij gelijk heeft, als ik zo meemaak wat er naast mij gebeurt.

Ik voel me zeer tevreden met de beslissing om hier in de hal te gaan zitten typen. De tijd voor discussie is over, ze moeten allemaal naar hun colleges. Gisteravond en vannacht zaten ze op hun bed te studeren, nu maken zich dus mooi voor buiten, voor het college. Ik mag dat allemaal meemaken en ben dan toch blij dat ik vrouw ben in Nederland. Daar mag ik ook onopgemaakt over straat lopen, aan dat soort mannenterreur kan ik me onttrekken zonder in het klooster te moeten of een boerka te dragen. Het is zondag, de week begint dus weer. Nu zijn inmiddels geloof ik bijna allen de deur uit, naar de universiteit. Het huis is leeg.

De tijd verging terwijl ik schreef. De eerste vrouwen keren terug, ze gaan aan het middageten werken. En ik krijg een kort gesprek over mijn schrijven en mijn waarnemen. Zo hoor ik, dat de universiteit eist dat ze zich gedekt kleden als ze op straat lopen, vanwege de veiligheid. ISIS loopt toch rond tenslotte, en domineert in de buurt. Op pakweg 20 km. afstand. De cosmetische aandacht is dan mogelijk ook een heilzame compensatie voor de kleding die armen en weelderige vormen moet bedekken. In deze warmte, het is al 32 graden!

In de kleine keuken wordt het eten voorbereid. Iedere groep eet op de eigen slaapkamer, een deken op de grond tussen de bedden en de schaaltjes met eten erop geplaatst. Brood om de gebakken groente en aardappelen en ei op te pakken en te consumeren. Twee kookten, de andere twee zullen afwassen. Ik, grootmoeder, hoef niets. Iedereen is met een beetje corvee bezig na het eten, tot in de tuin. Zo wordt de tent schoon gehouden. Het was de mededeling in 2003 van de Overste der Dominicanessen, dat ze de meisjes eerst nog moeten leren om met mes en vork te eten. Met de handen vind ik eigenlijk best wel handig, alleen dat op de grond zitten in kleermakerszit valt niet meer mee, vooral om dan nog aan de andere kant van het eetspectrum iets uit een schaaltje te pakken. Smakelijk is het wel, en het gesprek gaat in Sinjaar, dus ontgaat me. Hier in dit „huis van Maria’ zijn 2 moslima’s 4 christenen en 14 Yezidi vrouwen. Een moslima dus gekozen voor de coördinatie.

En dan wordt er groot schoongemaakt door de vier meiden van de kamer waar ik mocht slapen. Zelfs een tafel, en stoel erop om de plafondventilator te poetsen, wat ook echt nodig blijkt. De vloer, dat gaat als in een kazerne, tenslotte zijn het tegels. Grote emmer sop, bakken water, snel weer wegtrekken dat water, de hal in, de tuin in. Er zit duidelijk veel chloor in het water, dat ruikt naar gedode bacteriën. Gedode planten ook denk ik stiekem. Maar het toont schoon.

 

Met de Dominicanessen, buren, loop ik mee naar de kathedraal voor de viering. Arie Nico loopt met een student mee, de soldaten bij de kerk nemen hem zijn rugsak af, die mag niet mee de kerk in. Hij kan hem later komen ophalen. Erik is dan ook terug, met studenten meegelopen die boodschappen moeten doen. Het terugkeren is niet echt goed geregeld, we missen Gerrit Jan, Die zit in een huis ver weg. Er wordt achteraan gebeld. Als wij de feestelijke maaltijd al verorbert hebben, wordt de verloren zoon afgeleverd. Nou ja, verloren zoon… hij was daar toch meer een vaderfiguur, de andere twee ook. Allemaal dezelfde ervaring: meehelpen bij de arbeid mag niet, gewoon zitten en je laten bedienen. Verder zijn de verhalen wel verschillend, gaan we iets mee doen. Het was een goed initiatief, dat etmaal studentenhuis.

Dinsdag 25 april

Ik heb een concurrent gekregen in het schrijven vanuit Kirkuk.
Erik Borgman heeft een blog op de website van de dominicanen. Wie nieuwsgierig is en het ook eens van een ander wil horen: www.dominicanen.nl 

 

Ziekenhuis

Vanmorgen, 24 april, waren we in een klein ziekenhuis, waar met name kankerpatiënten en hemofilie-patiënten worden verzorgd. Er was een plechtigheid voor de Internationale dag voor Homofilie die op 17 april valt. Er zijn relaties tussen de Chaldeeuwse gemeenschap en het ziekenhuis. Bisschop Mirkis probeert via relaties ook hen te helpen, want ze hebben nog steeds groot gebrek aan materiaal. De totale VN-boycot van 1991-2003 heeft alle ziekenhuizen in het land  kapot gekregen, en de vele aanslagen nadien, de oorlog dichtbij, de grote stroom vluchtelingen, maakt dat ook zoiets als ziekenhuizen maar langzaam opklimmen uit de totale afbraak.

Zo werken ze in het laboratorium met giftige materialen voor de chemotherapie, en dat zonder afzuigkap. Die gaat nu binnenkort komen. Khalil, een van de heel actieve mannen van de Chaldeeuwse gemeenschap, treedt onder andere in dit ziekenhuis regelmatig als clown op. Voor deze morgen was hij ook uitgenodigd, om de cadeautjes voor de kinderen te helpen uitdelen. Er was één meisje tussen, van pakweg 3 jaar. Ze kreeg een pop, bijna groter dan zijzelf.

Opvallend: de man die het uitdeelde, zoende wel de grote jongens. De kleine jongens werden niet gezoend. Zoenen heeft hier een heel andere plek in het sociale verkeer dan bij ons. Mannen knuffelen veel af in het openbaar. Veel aardiger dan bij ons.

Op clowns verzoek deed ik mee aan een kringdansje met de kinderen. Als beloning mocht ik vervolgens tussen twee artsen meedoen in een kringdans van volwassenen. Aansluitend werden we in de chefkamer voorgelicht over het werk van het ziekenhuis, en we kregen een rondleiding. Alles heel schoon, slim en overzichtelijk ingedeeld. Maar de soberheid straalt eraf, zowel in de patiëntenruimten als in de werkruimten.

 

Nog eens, zoeken naar waarheid

Bij de thee zat ik met Erik door te praten over het stevige statement van bisschop Mirkis inzake de dialoog met moslims. Erik en ik zijn het erover eens dat de Nederlandse kerken weinig tot geen vermogen tonen om zelfkritisch te zijn, geheel in aansluiting op de Nederlandse conjunctuur. En in de eigen theologische reflectie hebben we toch ons af te vragen wat we in die 2000 jaar van het christendom hebben gemaakt, dat iemand als Bush in naam van God Irak kon binnenvallen en geheel ontwrichten. Ook zaten we het erover eens te worden dat wij niet zomaar in de schoenen van Mirkis staan, dus hem niet klakkeloos kunnen herhalen - maar dat er wel hele bosjes Europese christenen zijn die met groot gemak zich plaatsen in de slachtofferrol van de christenen uit het Midden Oosten die zich niet veilig voelen. Midden in ons samen verder doordringen in de kwestie komt bisschop Mirkis thee halen voordat wij naar de kapel gaan. Ik vraag hem: „Kunt u niet de vraag die u graag aan de moslims zou willen stellen, ook stellen aan de kerken in Nederland? Want we hebben te maken met kerkgemeenschappen die theologisch nog weinig hebben nagedacht over het vele misbruik dat gemaakt wordt van de bijbel, van de christelijke godsdienst in handen van machtige mensen (politiek of economisch of beide) en  de vraag dus, op welke wijze kerken daarin faalden. Erik Borgman geeft er zijn eigen stevige woorden nog bij, we vatten samen: zelfkritiek is geen sterke kant van de Nederlandse kerken. Dan antwoordt bisschop Mirkis: „Maar dan kunnen ze ook geen dialoog voeren.”

Korter kun je niet samenvatten wat ons probleem en ons ongemak was sinds hij ons eergisteren aanpakte op een te liberale dialoog. Als iedereen gewoon zijn eigen gelijk mag hebben, domineert het gelijk van de grootste en sterkste, en zet je niet samen stappen weg uit al datgene wat in onze samenleving toch de dood aandoet. Dialoog kan pas, als ik niet vecht om mijn eigen identiteit. We geloven ook niet om een identiteit te hebben. We geloven in God, niet in een kerk. We geloven, dat we geroepen zijn om lief te hebben, dat we geroepen zijn om eten te geven wie honger heeft. Om een bed te geven wie op de vlucht is. En dan vraag je niet naar paspoort of papieren of identiteit of herkomst, maar je geeft brood omdat er honger is, een bed omdat iemand thuisloos is. Als de dialoog zou gaan om wiens waarheid de beste is, dan zijn we toch bezig onszelf tot godjes te maken. Daarom precies geloven we toch in God, omdat we niemand anders als godje willen.

De avonduren hebben we nog eens met zijn vieren stevig doorgepraat over de consequenties van deze stellingname. Zoeken naar waarheid, allereerst dus jezelf scherp onder de loep nemen, en dan ook de ander vragen.

 

Abuna Kais

Abuna Kais is de rechterhand van bisschop Mirkis. Dacht ik. Hij heeft op mijn verzoek ons van zijn taken verteld, de groepen waarmee hij werkt. En ik begrijp nu, dat hij eigenlijk ook de linkerhand is van bisschop Mirkis. Ze werken nog veel intenser samen aan de diverse projecten dan ik tot nu toe merkte. Mirkis is de journalist, die schrijft en praat erover. Hij is de netwerker, krijgt overal hulp. Maar alle hazen de goede kant op laten lopen bij al die projecten, ik merk dat daarbij Kais van groot belang is. De groepen, dat had ik door, de generator aan de praat krijgen als de stroom uitvalt, ook dat. Veel coördineren van degenen die functies hebben in de geloofsgemeenschap, dat ook. Maar hij blijkt ook de dagelijkse contacten rond de bouwprojecten waar nodig te onderhouden.

Hij doet de pastorale kant, doet samen met een jonge dominicanes en een jonge medewerker de huisbezoeken.

En dan vertelt hij over de school. Die ik nu al drie jaar ken, met al die moslimleraressen. Hij vertelt hoe het systeem werkt in Irak. Er is een ministerie voor minderheden, en daarbinnen een departement voor de christenen een voor de yezidis, een voor mandeers. dat departement moet zorgen dat de genoemde groep krijgt wat haar behoefte is. Zo zorgt de staat voor katholieke scholen. Voor soennie scholen. Voor sjieitische scholen. Maar, dat bewerkt een segregatie in de samenleving die desastreus is. Op zo’n school mag dan wel bijbelles gegeven worden ,maar geen koranles. Dus 4 jaar geleden begon toen nog bisschop Sako met een eigen particuliere school. Dat mag. En op die particuliere school, bij de kathedraal, zorgen ze voor docenten uit alle bevolkingsgroepen, en voor kinderen uit alle bevolkingsgroepen. Op dit moment zijn er 30 christelijke en 90 moslimkinderen op de school. De ouders betalen $1.100 per jaar. De leerkrachten verdienen $350 per maand. De 25 vluchtelingenkinderen betalen niet. Er wordt op school ook Koranles gegeven.

Dit wist ik allemaal. Wat ik niet wist, was dat de school specifiek is opgericht om juist die gemengde groepen, dat samen leren en gevormd worden, mogelijk te maken.

dan vertelt Kais, dat bisschop Sako in zijn tijd nog veel meer tijd investeerde om contacten te onderhouden met alle moslimgroepen in de stad. Vriendschappelijke contacten, ze kenden hem allemaal goed.

Toen in 2003 na de Amerikaanse soldaten de Amerikaanse (protestante) missionarissen kwamen, werd het heel gevaarlijk voor de Iraakse christenen. Die missionarissen poogden moslims te bekeren, en dat is in deze regio not done. Er waren dus moslims die dat de autochtone christenen aanrekenden, omdat ze het verschil niet begrepen tussen katholieken en protestanten. Op veel plekken werden christenen aangevallen, het duurde een tijd voordat dat weer kalmeerde. Maar hier in Kirkuk waren de relaties met alle moslimgroepen zo goed, dat er geen problemen ontstonden. Overigens trekken die protestante missionarissen ook mensen weg uit de oude christelijke kerken in Irak. Iets wat, in de woorden van Kais, wij nooit zullen doen. Je geloofsgemeenschap is een familie, daar moet je zuinig mee omgaan. Een van onze meest actieve jongeren is een orthodoxe christen, maar hij wil met ons werken. Ik heb hem eerst naar zijn eigen kerk gestuurd om die goed te kennen. Nu werkt hij wel ook veel bij ons mee. Maar we blijven hem herinneren aan wie zijn familie is. Je gaat mensen niet van elkaar weglokken.

 

Hij heeft er kennelijk veel plezier in om ons veel te vertellen van zijn werk. Hij spreekt eigenlijk Italiaans naast Arabisch en Aramees, maar zoekt zijn woorden in het Engels. Hij WIL vertellen, nu we eenmaal met hem in gesprek zijn. De rustige liefde straalt uit zijn ogen. Ook een mooi mens.

 

dinsdag 25 april

„De school biedt je lessen zodat je examen kunt doen,

het leven biedt examens, zodat je lessen leert.’

(STOND GESCHREVEN BIJ DE INGANG VAN DE LAGERE SCHOOL)

 

Aan het ontbijt is de ‚voorganger’ van Abuna Kais aanwezig, Abuna Thomas. Deze woont nu in Bagdad. Ze hebben het erover, dat ook veel mensen uit het noorden wegtrekken, hoewel het er relatief veilig is. Maar omringend geweld, de politieke instabiele situatie intern en vooral extern, Irak er middenin (Iran, Saoudi-Arabië, Egypte, Syrië, Turkije, Rusland en VS toch ook) , de economische situatie… al veertig jaar hopen op beter en het wordt bij elke verandering slechter… ook uit het noorden trekken de mensen dus weg. „Om toekomst te hebben, voor hun kinderen”.

Het onderstreept het belang van het studentenproject voor vluchtelingen, in ieder geval de studie kunnen beëindigen. Sommigen trekken dan mogelijk alsnog weg. Want lang niet iedereen zal meteen een baan hebben, dat kan nog zoeken zijn. Maar er is veel realisme onder hen.

Bisschop Mirkis vertelt van een meisje, waarvan de ouders aandrongen dat ze naar Frankrijk zou komen: „Hier is het goed, hier hebben we een woning, het is veilig, we hebben te eten. Kom!”
Ze heeft gezegd: ”En denk je dat ik daar een baan krijg? Nee dus. Ik blijf hier.” En tegen bisschop Mirkis zei ze: „Nu bent u dus mijn vader, dat verwacht ik ook van u!”

 

Vandaag is dag van onderwijs voor ons.

Vanavond graduation van 60 studenten! Geweldig dat we daar toevallig bij zijn. Toevallig, dat woord wil Mirkis niet horen. Ook niet dat hij dat goed geregeld heeft. „Ik bel even naar Hem daarboven en Hij regelt het voor me”. Vertelt hij nog een paar staaltjes waar „Hij het voor me regelde”, met regen en zo. Dan antwoord ik, dat we alvast de heiligverklaring voor  hem zullen bestellen, maar dat wijst hij lachend af. Liever nog niet! Na de graduation zullen we meteen mee naar Sulaymaniyah rijden, want ‚alle priesters van het bisdom’ komen ervoor over, er is dus vervoer voor ons. Het verhaal komt voor jullie dus later.

En zojuist waren we naar de kathedrale school, tijdens de schoolpauze. Abuna Kais vertelde ons gisteren de ins en outs rond deze school, meer dan ik tot nu toe wist. Nu begrijp ik dat de dominicanes in Erbil, vluchtelinge ook, die met felle ogen zei: „Op mijn school komen alleen christenen!” daarmee eigenlijk gewoon een staatsschool managet. Het bijzondere van de particuliere scholen in de Chaldeeuwse kerk, om juist gemengd vorming te geven, dat verraadt ze feitelijk. Nog beter begrijp ik het zuchten van de oversten over deze te beschadigde zuster Huda. En de woorden van Mirkis uit de eerste jaren van mijn contact krijgen steeds diepere betekenis: „Ik ben niet een pastor van christenen, ik ben pastor voor alle Irakezen!” Dat bedoelde hij verre van proselitisch. Dat bedoelde hij toen al als dat eten geven aan wie hongert. En het was zijn praktijk, vorming aanbieden voor ieder die het wil. Het IS zijn praktijk, zij het vanuit een andere positie nu, met meer mogelijkheden nog. Het is praktijk in deze kerk, iedereen zie ik het doen. Toegegeven, ik ben nog niet iedereen tegengekomen. Maar zr. Huda is een uitzondering hier, dat wordt me steeds helderder. Een uitzondering waar wel aandacht aan gegeven moet worden, ook zij is een dochter van God.

 

De lagere school bij de kathedraal. Bezoek van mannen uit Nederland. De feiten kennen we, allemaal al verteld. Er voegt zich een nieuw gegeven bij. De leraar Syrische taal (een van de vele talen van de Aramese stam) geeft in die taal les aan de christelijke kinderen van alle kerken, in een eigen lokaal. Ik vraag naar het lokaal voor Koranles, dat blijkt er niet meer te zijn. Dat is nu zijn lokaal. En de koranles? Die wordt nu gewoon in de klas gegeven, de grote meerderheid is moslim. Juist, en dan gaan de christelijke leerlingen dus naar zijn les Syrisch. „En we vieren hier samen zowel de islamitische als de christelijke feesten.” Ik begrijp nu de vele gekleurde paaseieren op de tafel van de bisschop: veel kinderhandjes! Er wordt dus veel gefeest, moet ook in een land als dit, anders houd je het niet uit.

En we zien een klas voetballen, ook de moslimmeisjes voetballen mee, jongens en meiden samen. Elke klas doet elke dag een kwartier voetballen. Bewegen moet, is gezond. Samen. De ouders hoesten voor dat samen $100 per maand op.

 

 

 

Vrouw in mannenwereld…. mannen in vrouwenwereld….

De school dus. Ik dacht gisteren na de viering dat ik dat even kon regelen met de Directrice, zr. Magdalena. Tenslotte loop ik daar altijd binnen, strijk neer, praat met wie een beetje aan Engels doet. Iedereen kent me, ook de schoonmaakster begroet me als haar vriendin. Toen ik gisteravond meldde aan bisschop Yousif en Abuna Kais dat zr. Magdalena ons om 10.00 uur had besteld, zei hij meteen dat hij met ons zou meekomen. Om tien uur? Nog even helder hebben? Ja, 10 uur.

Maar de man heeft het best druk, dus vanmorgen zeg ik tegen hem, je hoeft niet mee, ik neem ze wel mee.

Jawel, dat had ik gedacht! Ik mag hier dan als een meubelstuk rondlopen, deel van de inboedel, vrij en onbekommerd, maar nu zijn er gasten. Mannen bovendien (vermoed ik). Ik kan niet de rol van gastheer overnemen, dat gaat te ver. Gasten schuif je niet zomaar binnen, die worden netjes ontvangen.

Dus er staat een lerares klaar, naast haar de secretaris van het aartsbisdom. We worden naar de kamer van de directie geleid, krijgen thee, het gesprek stokt een beetje, want beide dames zijn slecht in Engels. En dan komt de docent Syrisch (sorry, naam weg), neemt het over in voortreffelijk Engels: alle vragen die we hebben krijgen aandacht en antwoord. En hij leidt ons rond, alle klassen  moeten eraan geloven, zelfs de klas die met examen bezig is. We komen de keuken niet in waar de docenten hun pauze hebben, op verzoek mogen de mannen wat formele foto’s maken van de zuster met een paar moslimleraressen. Ik mag nog filmen met de mannen achter hen geplaatst. In grote vanzelfsprekendheid ben ik deel van het formele gezelschap en de leraressen voor de klas groeten me vriendelijk, een enkeling slechts geeft met haar blik te kennen dat ik eigenlijk toch erbij hoor. Eigenlijk…

 

Dit is weer een lesje in hoe hier mannenwereld en vrouwenwereld werkt. We hebben veel om over na te denken, doen dat samen ook na afloop, nog op het kerkplein. Ik, ook al ben ik vrouw, mag inmiddels geheel ongemerkt en vanzelfsprekend inschuiven in die mannenwereld. Jawel, ongemerkt dus. Een soort non-person zoals vrouwen dat hier in de mannenwereld zijn, of bedienden in onze westerse wereld: aan de rand, als bijna schimmen. Ik mag hier tussen deze mannen zelfs telkens uit die rol terugvallen in de gastenrol van centraal staan, aandacht vragen, iets vertellen of willen weten. Een soort hofnar in de mannenwereld. Mag allemaal, sterker, er wordt met grote vertedering naar me gekeken. Ik schijn een goede hofnar te zijn.

Maar nu ik hier met een nestje mannen ben is dat anders. Ze worden door de mannen ontvangen en ik mag het allemaal meemaken. Maar niet overnemen svp. Na de school en onze reflectie op het kerkplein, op weg terug naar het bisschopshuis, roept Abudoraid me: of we koffie willen? Willen we. In het secretariaat, eigen klein huisje bij de kathedraal, zit de secretaris van het aartsbisdom, Abudarait zit er ook wat te babbelen, en diverse mannen staan er iets te regelen. Ze maken vriendelijk ruimte voor ons. Abudorait en de secretaris blijven bij ons, en de mannen vragen naar zijn functie. Ik heb er lol in en meld nu hoe dat zit: bisschop zegt tegen Abuna Kais wat moet gebeuren, die belt de secretaris wat moet gebeuren en die zegt tegen iemand: doe dat. Hij lacht, precies zo gaat het! Wacht eens, ik vergeet iets: eerst telefoneert de bisschop nog met Hem daarboven. Sterker nog dan drieeenheid dus. Als het hier niet goed komt…

En toch is het niet de hiërarchie zoals die er bij ons in Nederland uitziet. Want ze lopen gewoon bij elkaar in en uit en zitten samen aan de koffie. Het kantoortje is vooral de plek waar alles samenkomt, iedereen langs loopt, de markt zeg maar waar alles even snel wordt geregeld. Datgene wat nog discussie behoeft, gaat naar de kamer van Kais of Mirkis die met open deur „aan de weg” zitten. Overleggen. Zijn de basisbesluiten genomen, wordt de rest weer zover het kan geregeld in dat kantoortje. Bij thee. Bij koffie desnoods.

 

We concluderen. De vrouwenwereld is een informele wereld, daarin regel je alles samen en je ontdekt wie de patriarcas zijn. Grootmoeders doorgaans: laten anderen alles doen en zeggen alleen af en toe: „Nee, dat niet.” Vrouwenwereld blijft soepel informeel bewegen en schaduwt tussen de mannenwereld door.

De mannenwereld is ook informeel, een kletspraatje op de markt om alles te regelen. Maar zodra er een gast is of iets officieels is (gasten dus!) zitten de mannen net een beetje strakker in het pak en ziedaar een vriendelijke apenrots waar ieder precies zijn plek kent. Een apenrots waar het wel volkomen vertrouwen is onder elkaar. Daarop is de samenleving hier gebaseerd. Daarom kunnen ze zoveel aan en zo onvoorstelbaar goed overleven ondanks alles.

Dat signaleren we als het grote verschil met Nederland, waar we wel ieder gelijk en democratie spelen, maar de paranoia van bazen naar voetvolk stevig is, en volk intussen met nog meer wantrouwen reageert met dank aan Wilders bijvoorbeeld, zodat we een dijk van een controlesysteem hebben: 50 % van de staatsuitgaven voor de armen gaat naar de bureaucratie! Dat zou hier in Kirkuk ondenkbaar zijn en als stelen worden ervaren.

 

Ineens begrijp ik nog beter de diepe betekenis van de per definitie gemengde scholen en gemengde studentenhuizen, universiteit ook: als de diverse ethnische of geloofsgroepen onder zich blijven, krijg je verschillende apenrotsen die elkaar niet kennen; dan kan niets meer soepel geregeld worden. Wel, ik ben zeker dat in een wereld waar testosteron-wezens (excuus mannen, maar daar komt het dan toch op neer) de dienst uitmaken, alleen vriendelijke apenrotsen waar je soepel bij thee regelen kunt, tot vrede leiden. Als diverse apenrotsen elkaar niet kennen en dus niet soepel dingen weten te regelen, en als nog dominantere apenrotsen dan wapens verkopen naar die kleinere rotsen, dan weet u toch ook waar dat op uitdraait?

Die hoog geprezen individualiteit ( vrijheid noemen ze dat geloof ik?) maakt ons in de westerse wereld vooral tot prettig verslaafde consumenten, weerloos overgeleverd aan de dwang van de economie die moet groeien („onze”, u weet wel, van die grote aandeelhouders). Maar hier ontwricht die „individualiteit”  de gemeenschappelijkheid op de apenrotsen en dan moet je ze vooral wapens gaan leveren als ze tegen elkaar staan te krijsen. Goed voor onze economie, gaan ze er steeds meer van nodig hebben, van onze wapens.

 

Het meest fantastische is dan deze morgen ons korte bezoek nog even aan de kathedraal, omdat twee van ons door het studentenbezoek de binnenkant van dat mooie gebouw gemist hebben. Ineens zie ik mede dank zij Erik met nieuwe ogen de grote schildering van het Avondmaal, aangebracht aan de wand van het koor. De koppen van de leerlingen zijn stevige mannenkoppen, de agressie en hun discussie stevig op het gezicht. Je hóórt ze schreeuwen tegen elkaar om de vraag wie van hen de eerste is.

Gods grondpersoneel dus. Welk een realisme! Jawel, Jezus is ons gegeven als spiegel, als uitdaging en uitnodiging, om roer te houden: liefde voor allen, brood geven aan wie honger heeft; je leven geven desnoods als het niet anders kan. Maar dat voetvolk van Jezus blijft tot in de hoogste rangen toch een apenrots van zondaars. Ik begin te begrijpen waarom sommige kerken daar geen vrouwen bij willen hebben. Heeft veel met die apenrots te maken die anders wordt als daar vrouwen tussendoor schuiven, zichtbaarder dan in schimmenspel. Zondaars zijn we allemaal, ik ook. Maar vandaag heb ik weer geleerd, dat we toch ook onze theologie van de zonde moeten reviseren. Is te veel in mannenhanden. Mannen zondigen anders dan vrouwen. En mannen moeten toch maar even aan ons vrouwen overlaten wat wij vinden dat in onze situatie zonde is.

Thomas van Aquino wist het al: deugden voor mensen met macht zijn andere dan deugden voor mensen zonder macht. Wil er althans ooit iets van komen, van dat Rijk van God.

 

Zijn we meteen bij een andere reflectie in deze dagen. De ellende van de fondsen in Nederland en Duitsland, die een gebeiteld plan wensen van drie jaar voordat ze geld geven. En dan na drie jaar precies willen terugzien dat de plannen zijn uitgevoerd, inclusief alle bonnetjes. Dat is een denk- en leefwijze van machtigen die god niet nodig hebben omdat ze alles zelf kunnen regelen. Zelfs de fondsen van de gemeenschappelijke religieuzen doen daar inmiddels aan mee. Hoe onbarmhartig en onrealistisch en van boven af dat is, het dringt niet door. Alleen daar waar een orde het zelf nog in handen heeft, of een bisschop, of een miljonair, daar krijgt de echte barmhartigheid nog ruimte. Is er honger? We helpen, en vertrouwen dat het goed wordt geregeld. Natuurlijk graag een bericht, maar niet de wantrouwige controle van de machtige die niets aan de onmachtigen overlaat; althans niet de gedachte toelaat dat die intelligent en eerlijk en rechtvaardig en wijs zouden kunnen zijn. We bespraken hier de ellendigheid van die gebeitelde driejaren-plannen, hoe die aan situaties als hier volledig voorbij gaan. Excuus nu aan degenen die dan toch pogen het humaan te houden, ik weet het ik weet het, die zijn er ook. Uitzondering. Ik praat over de conjunctuur van Neerlands fondsen.

 

Dat „Alfabet op de vrouw” dat een ijverig dominicaan (Antoninus de Florence) ooit schreef in de 15de eeuw, van a tot z de zwakten van de vrouw - dat alfabet moesten we maar weer van stal halen. Als spiegel. Het geeft volgens mij precies weer hoe dominante wereld denkt over niet dominante wereld. Hoe westen (‚christelijke’ wereld) denkt over moslims. Hoe witten dachten en denken over zwarten. Hoe rijken denken over armen. Westerse regeringen over voetvolk. Kortom, absoluut gebrek aan kritisch zelfbewustzijn bij hen die macht hebben en hopen op een plaatsje nog hoger op die apenrots. Excuus, er zijn zelfs op de ergste apenrotsen uitzonderingen en die zijn heilzaam. Door hen zal ooit dat Rijk Gods toch nog mogelijk worden, omdat ze zoals dat hier in Kirkuk gaat, in vertrouwen veel ruimte geven aan hun voetvolk en zelf niet op Gods plaats gaan zitten.

Ik ga een mooie foto vragen van dat Avondmaal hier in de kathedraal. Fantastisch! Ken uzelf, ken uzelf echt, dan komt het misschien nog goed met ons. Zoiets. Heerlijk!

Aan tafel vertelt Mirkis dat het geschilderd is door een moslim. „Ik was er toen nog niet” zegt hij er lachend bij. Kais vertelde ons dat de kathedraal in 1997 werd begonnen en 2001 voltooid. Daarvoor was de theaterzaal de kerkruimte, en dáárvoor de kapel bij het bisschopshuis. In 1961 moesten plotseling kerk en klooster en woonhuizen van het oude „castel’, kern van Kirkuk op een plateau, worden ontruimd. Het grondwater had de muren zodanig verzwakt door slechte afwatering, dat er acuut instortingsgevaar was. Men moest dus opnieuw starten. Onder de voorganger van bisschop Sako werd de kathedraal gebouwd en dit Avondmaal geschilderd.

 

Slechts doordat ik mannen meenam naar deze plek die mij een thuisplek geworden is, ontdek ik deze subtiliteiten van mannenwerelden hier, die wezenlijk zijn voor toekomst. En ik ben er nog meer van overtuigd, dat Irak enkel toekomst kan hebben dankzij de Irakezen. Moeten westerse „mogendheden” wel leren inschuiven, zachtjes aankloppen en vragen of ze even mogen langs komen.

 

 

blokkade

17-07-17 Internationale Blokkade van de vliegbasis Büchel voor een kernwapenvrije wereld.

De Duitse vredesbeweging organiseert van 26 maart tot 9 augustus een estafette presentie bij de vliegbasis Büchel om ervoor te pleiten dat daar geen nieuwe B 61 kernbommen komen en dat de oude kernbommen die daar liggen worden weg gehaald.

Onze Duitse vredesvrienden menen dat als het lukt om Duitsland zo ver te krijgen om af te zien van nieuwe kernwapens, dat de kans dan groot is dat ook Nederland, België en Italië afzien van nieuwe kernbommen. Daarom is er van 12 – 18 juli 2017 ook een internationale actie week waarvoor wij uitgenodigd zijn met onder andere een internationale blokkade op maandag 17 juli. Meer info op www.buechel-atombombenfrei.jimdo.com/international/international-action-camp

Heb je interesse om mee te gaan, neem dan contact op met Frits ter Kuile die van plan is op vrijdag 14 juli heen- en op maandagavond 17 juli terug te rijden: fritstk@antenna.nl, 06-30295461