17 januari 2016

2e zondag na Epifanie 17 januari 2016

rooster stelt voor: Jesaja 62: 1-5; Johannes 2: 1-11 

In sommige diensten zal er een link gelegd worden, neem ik aan, naar de week van gebed voor de eenheid der christenen, die dan begint. Motto: Het woord is aan jou.

De beeldspraak BRUID, die Jesaja aandraagt slaat op het Joodse volk. Veronderstelt een heel moeilijke situatie waaruit het volk op zal staan. Denken aan Ballingschap ligt voor de hand. Daarom toch maar schilderij van Joods Bruidje om evt over te mediteren. Niet overschakelen naar de Kerk als Bruid van Christus. Geen vervangingstheorie.

Jezus raakt in Kana in een situatie waar het feestelijke leven vast is gelopen.Het gaat Johannes niet om de bruiloft. Je hoort niet eens dat het echtpaar "nog lang en gelukkig leefde". De gedachte overviel me dat dat echtpaar Jezus met gemak overleefd heeft. ZIjn leven zal vastlopen, nog maar een paar jaar later.
Johannes neemt het verhaal niet op, omdat het zo lekker vertelt of zo; of omdat mensen altijd wel wat met bruiloft hebben. Maar het is het 'begin' van de tekenen van Jezus. Barnard noemde dat, geloof ik, altijd 'van hoofde aan'. Dan kom je op 'beginsel'. Wonderen van Jezus hebben als beginsel, als kenmerk, als hoofdtrek dat ze het feest weer lostrekken. 
In die zin heeft de kerk wel degelijk een vrolijke kant; maar dat is stevog anders dan 'de kerk als benaderbare kerk'. Hier is het inhoudelijk: bevrijding. Dat is het beginsel. Als het dat niet is, dan is het Jezus niet.

Vanuit de invalshoek gerechtigheid en vrede bezien: moeten we het niet hebben over wie of wat het feest van het leven verziekt. Wie hebben de wijn opgemaakt? (Trek geenszins uit die enorme (hoewel: hoe lang heeft dat feest nog geduurd?) hoeveelheid wijn, wel berekend op 600 liter, de conclusie: "Zie je wel, Jezus wil ook dat er stevig gedronken wordt!" Grappen over alcohol zijn not done in de kerk. Je zult gauw het verwijt krijgen van 'hakken op; kritisch; vijandig; opgeheven vingertje. Dus de toon waarop komt er heel erg op aan. Maar niks afzwakken! Niks inleveren. Wat gezegd moet worden, moet gezegd. Daarvoor is het feest te serieus.

Heb het over schroeiplekklen waar het leven vastgelopen is. Zoals die uitgehomgerde steden in Syrie. Het is toch niet te filmen dat je nog moet VRAGEN of je aub voedsel mag komen brengen! En dan zul je zo'n land ook nog bombarderen? Wedden dat er van die hongerlijders geraakt worden?!

Omdat dat allemaal wel bekend is, kun je er ook voor kiezen om de thematiek van de eenheid aan de orde te stellen.
Kerk als wereldkerk. Vaak ligt er ongezond veel nadruk op de zelfstandigheid van de plaatselijke kerk. Die is nog wel leuk; ons eigen feestje. Daar houden we het toch maar bij. 
Maar op welke grenzen loopt de oecumene bij jou ter plekke vast?
Welke kerkelijke grenzen moet je in de plaatselijke situatie opzoeken, om (een begin van) oprekken te proberen. Veel ligt historisch zo vast, dat men het maar laat lopen. 
Ook daarover is "Het woord aan jou". Ook al hebben jullie het er soms al jaren niet echt meer over.

Een beetje Out of the box gedacht. Laat het uitlopen op een uitnodiging om samen een Bruiloft van Kana Maaltijd te maken, zoals ds Han Wilmink in hoofdstuk 7 van Bijbels culinair.