14 november 2015

Aanslagen Parijs, ja maar Nederland was al in oorlog!

Yosé  Höhne-Sparborth schrijft: 
Afschuwelijk, wat er in Parijs gebeurt! Met de Parijzenaars delen we de ontzetting, de afschuw, de woede. Er zullen veel mensen zijn die deze verwarrende kluwen van emoties voelen. Politici, religieuze leiders worden in dit soort dagen de mensen die stem dienen te geven aan die verwarrende gevoelens. Maar van hen mogen we, nee moeten we ook altijd meer verwachten. Politici en religieuze leiders mogen niet in die gevoelens blijven hangen, zij hebben tot taak om de wereld van morgen meer bewoonbaar te maken dan de wereld van vandaag.
Het is verheugend dat op dit moment, vers na de aanslag, de bepalende politici daar overwegend toe in staat blijken. We hopen dat zij dat weten vol te houden en niet bezwijken voor emotionele druk. Het is nu zaak een weg te vinden om de bevolking te beschermen op een wijze die niet escalerend werkt. We hopen dat wij allen als burgers ondanks de schokkende emoties ons nu niet laten bespelen door simpele manipulaties. Er is geen samenhang tussen de vluchtelingen die bij ons heil zoeken en de daders van Parijs. Althans niet een relatie in daderschap. Dus dienen we elke poging om nu stemming te kweken tegen die kwetsbare groepen, te vermijden en te veroordelen. De vluchtelingen die op ons afkomen zijn allereerst, eerder en nog veel meer dan wij slachtoffers van de vermoedelijke daders. Meer nog nu na Parijs verdienen ze ons meededogen, omdat we nu weer iets beter begrijpen waarvoor zij op de vlucht sloegen.
Maar juist om recht te doen aan de vluchtelingen, moeten we als Nederland, deel van Europa en de EU, ook goed weten dat wij sinds 2003 een land in oorlog zijn met precies dat gebied waar IS uit de grond opstaat. Weinigen beseffen het en die het beseffen, ook maar zo aan de rand van hun bestaan. Wij zijn een land in oorlog. Alleen voeren we die oorlog op ander terrein, daarginds. Wij begonnen die oorlog tegen Irak, toen IS nog helemaal niet bestond. We begonnen de oorlog tegen Irak, toen Al Quaida daar nog helemaal niet zat. Bush overviel Irak, met politieke steun van Nederland. Bush ontmantelde de Iraakse staat, en mede met de hulp van Assad trokken toenemend fundamentalisten met wraakgevoelens vanuit de hele wereld die kant op.
We hebben geen begrip voor IS. We verafschuwen hun methode en het specifiek zoeken van onschuldige slachtoffers. Wat zij doen is meedogenloze guerrillatactiek. Als we de oorlog niet willen laten ontploffen in ons eigen gezicht, zullen we als land, als politici, als religieuze leiders wel goed moeten wat zij willen: zij willen dat wij met nog meer geweld reageren. Dus moeten we niet met meer geweld reageren, we moeten hen niet hun zin geven. Maar het is ook zaak te weten wat er aan hun ontstaan vooraf ging, en wat hun bestaan mogelijk maakt. De westerse kolonisatie van het Midden Oosten en Noord Afrika gebeurde in de eerste decennia van de 20ste eeuw. De Eerste Wereldoorlog is niet los te zien van die kolonisatie (feitelijk invasies in het Ottomaanse Rijk en uiteindelijk ontmanteling van dat rijk) inclusief de toen nog onderlinge concurrentie tussen Europese landen. Zij daar kennen die geschiedenis goed, en herdenken die Eerste Wereldoorlog net zo als wij. Alleen, bij hen zijn de bezetters eigenlijk nooit meer verdwenen, ze kregen alleen wat andere gezichten, ze veranderden de strategie. Sinds 1991 is dat in Irak weer een strategie van geweld, bezetting, boycot, en ontwrichting dus.
Er is nog meer. IS wordt bewapend en geholpen door landen waaraan Nederland wapens levert. Ook in die zin zijn we in oorlog. Met onze wapenhandel wordt Nederland rijk. Als we het budget voor defensie zouden investeren in de opvouw van Syrië en Irak, voor bijdrage aan een vreedzaam evenwicht in dat gebied, dan hoeven we op den duur niet meer te vrezen. Ja, IS zal met stevige hand bestreden moeten worden. Maar IS is geen leger, geen staat, geen religieuze groep. IS zijn criminelen. Criminelen gegroeid uit een oorlogssituatie die het westen er ontketende. Maar het blijven criminelen. Daar zou een goede politiemacht tegen moeten worden opgebouwd.

Vrede, gerechtigheid en veiligheid gelden voor alle mensen. Alleen als we de angst of woede van de ander ook weten te begrijpen, kunnen we tot reacties komen die de-escalerend werken. Het lijkt ons dat dat nu het dringendste is gevraagd.

Dan nog even meegeven een paar citaten uit de rk kerk, die ondersteunend kunnen zijn.
(2009-2014 heeft de Internationale theologen Commissie met theologen uit 30 landen gestudeerd. Resultaat: "Drie-ene God, eenheid van de mensen. Het christelijke monotheisme tegen het geweld".
De prefect van de Congregatie voor de geloofsleer gaf toestemming voor de publikatie. In een samenvatting van A. Denaux) lezen we daarover onder andere:
"De momenten van geweld in de geschiedenis van de Kerk en het christendom waren een verraad aan de eigen identiteit." (Deze formulering sluit aan bij de schuldbelijdenis van Johannes Paulus II in 2000)
"Inderdaad, het christelijke geloof ziet het aanwenden van geweld in de naam van God als een radicale corruptie van de religie."
"De Kerk van gelovigen is zich ervan bewust dat het getuigenis van dit geloof een houding van permanente bekering vraagt, die ook de moedige openheid impliceert van zelfkritiek."
"Het geweld is de vrucht van de zonde van de mensen en het treft God zelf. Jezus heeft Zichzelf overgeleverd, Hij leverde niet Zijn leerlingen over."
"In de hedendaagse wereld laten media zien hoe religies evident gemanipuleerd worden. Ze worden als instrument gebruikt om te komen tot een conflict tussen beschavingen en tot etnische haat. In deze historische fase is het christendom geroepen om de radicale contradictie van het geweld onder de mensen in de naam van"God aan te klagen. Het christendom dient onomkeerbaar afscheid te nemen van alle vormen van religieus en antireligieus geweld."
"In Dignitatis Humanea, 11, klaagt Vaticanum II de contradictie aan om waarheid aan geweld te koppelen."
"Religies zijn nooit vrij van bekoring om goddelijke macht en wereldse macht te verwarren, een verwarring die de weg opent naar geweld. Daarom heeft elke religie nood aan voortdurende uitzuivering, om terug te keren naar haar oorspronkelijke bestemming: aanbidding van God in geest en waarheid, als weg tot verzoening met God en broederlijke co-existentie tussen de mensen."