20 mei 2019

In Memoriam Ans Brandsma

Om te gedenken

Ans Brandsma 1946 – 2019

Op 9 mei overleed Ans Brandsma. Ze is 72 jaar geworden, geboren op 4 juni 1946. Al langere tijd leed ze aan de ziekte COPD, maar ze was na een ziekenhuisopname aan het revalideren en had goede hoop, dat ze weer wat beter zou kunnen functioneren. Maar helaas, de dood kwam toch onverwacht. En juist de hoop die er was maakt het sterven extra verdrietig, voor de kinderen en voor de vele vrienden. Ans werd op 16 mei herdacht in een aula van De Rusthof in Leusden.

Meer dan 25 jaar heeft Ans gewerkt in dienst van de kerk. Ze kwam in 1980 naar Leusden en gaf leiding aan de Gereformeerde Raad voor Samenlevingsaangelegenheden, de GSA.. De deur van haar werkkamer in het Dienstencentrum stond altijd open voor de vele contacten. Kerk en Vrede was ook welkom, en we hebben heel veel samengewerkt. Met Ans hebben we conferenties opgezet, ze betrok ons bij het toerustingswerk en soms was het alleen maar bijpraten. In samenwerking kwamen ook artikelen tot stand, zoals voor Konvooi, een ‘werkschrift voor kerk en samenleving’. Ans schreef meestal niet zelf, maar ze gaf wel de aanzetten, stelde de goede vragen. Vanaf 1997 was Ans een aantal jaren voorzitter van Kerk en Vrede, en velen van ons bewaren heel bijzondere herinneringen aan haar. In een moeilijke periode voor de vereniging gaf zij met haar aangeboren optimisme leiding. Ze was echt de voortrekker, ze wilde niet blijven steken bij wat er verkeerd ging,  maar geloven in nieuwe mogelijkheden.

Tijdens de afscheidsdienst was er één woord dat me opviel en dat haar volgens mij echt typeert, het woord hoop.  Ans werd gedreven door het visioen van gerechtigheid en vrede. De hoop was voor haar de poort naar de liefde, en dat wilde ze doorgeven in haar werk. Ze heeft zich ook altijd verdiept in de theologie van de hoop.

Als je zo gedreven bezig bent met je werk, komt het persoonlijke wel eens in het gedrang. Maar er waren ook de intiemere momenten en dan sprak ze graag en met veel liefde en zorg over haar kinderen Hester en Sander. Beiden spraken ook bij het afscheid en gaven iets door van haar hartelijkheid en optimisme. We wensen hen en ook de kleinkinderen alle goeds toe op hun levensweg. De herinnering aan Ans is tot zegen. Zo blijven geloof, hoop en liefde. De meeste is de liefde, maar altijd gevoed door de hoop.

Namens Kerk en Vrede, Harry Zeldenrust