2 december 2018

Advent : Hoop in Kirkuk

Hoop is voor hopelozen

Mensen die alles hebben, hebben geen hoop nodig.

Mensen die alles kunnen veiligstellen, hebben geen hoop nodig.

Een land dat zichzelf beveiligt tegen eigen burgers,

is vergeten wat hoop betekent.

Een land dat de hele sociale sector

inmiddels onderbrengt bij veiligheidsvoorzieningen,

is bang van de eigen burgers die het niet meer wil beschermen.

Het woord hoop in de mond nemen wordt dan licht tot spot.

 

In Irak, in Kirkuk, is na jaren angst, onveiligheid, onzekerheid,

politieke spanningen en militaire avonturen

aan de horizont zoiets als hoop aan het gloren.

Hoop dat de rust van dit moment het begin zal zijn

van betere tijden, weg uit bezettingen, weg uit aanslagen,

weg uit onveiligheid die te veel dagelijks brood werd.

In Kirkuk leeft men nu van hoop,

een toekomst van hoop, waaraan ze zelf hard hebben gewerkt.

 

Achter de kathedraal is men een nieuwe kleuterschool begonnen,

die tot 80 kinderen zal kunnen opnemen.
Nu zijn er 25 kinderen toevertrouwd aan deze vrouwen

die de kinderen opvangen.

Acht kinderen per lokaaltje.

Klein moet de groep zijn,

ook dat is veiligheid, geborgenheid.

In die kleine groepjes zitten kinderen in drie talen:

Turkmeens, Arabisch, Koerdisch;

en natuurlijk moslims en christenen samen,

op alle katholieke scholen bij dominicanessen.

Tot aan de lagere school moeten ze allemaal Arabisch kennen.

Hier wordt vrede gebouwd, door elkaars taal te leren.

 

Hier wordt gewerkt aan hoop.

 

Yosé Höhne Sparborth